จางซื่อออกไปซื้อโสมบำรุงกำลัง เมื่อกลับมาก็เห็นโลงศพใบหนึ่งตั้งอยู่กลางลานบ้าน
บ่าวไพร่ไม่มีใครกล้าบอกนางว่าที่แท้เกิดเรื่องอะไรขึ้น
จางซื่อค่อย ๆ เดินเข้าไปหาโลงศพ พอเห็นศพของลูกชายตนเองที่ผ่ายผอมเหลือแต่ซี่โครงก็ปางตาย นิ่งงันอยู่ครู่ใหญ่ จากนั้นก็เอ่ยเสียงแหบแห้งพร้อมกับดึงกระชากศพของจั้นเฟิง
"จงดึงนางไว้!" นางหวังพูดพร้อมกับยันไม้เท้าตัวสั่นเทาเดินออกจากห้องเรือน แล้วสั่งให้พวกคนรับใช้เข้าขวางกั้นอีกฝ่าย
จางซื่อถูกพ่อบ้านหวังดึงรั้งไว้ องครักษ์หลายนายก็โถมตัวเข้ามารั้งนางเอาไว้
จางซื่อทรุดกายลงนั่งกองกับพื้นเย็นเฉียบ ดวงตาว่างเปล่าไร้ความรู้สึก นางพึมพำกับตัวเอง "นี่ไม่ใช่เฟิงเอ๋อร์ของข้า เขายังหนุ่มแน่นขนาดนี้ เขาไม่ควรตาย..."
จางซื่อมีทีท่าคลุ้มคลั่ง พลันพบเข้าจั้นหลานที่เดินออกมาจากในเรือน นางไม่สนใจองครักษ์ที่เข้ามาขวาง ใบหน้าโหดเหี้ยมฮึดฮัดลุกขึ้นวิ่งเข้าไป กระชากคอเสื้อของจั้นหลานไว้แล้วตะคอกเสียงดัง "เจ้าคืนลูกชายข้ามา! ลางร้ายอย่างเจ้าเป็นคนทำเฟิงเอ๋อร์ถึงหายนะ!"
จั้นหลานสีหน้าไร้อารมณ์ ปล่อยให้นางระบายอารมณ์ตามอำเภอใจ เพราะนางเห็นปู่ บิดา มารดา พี่ชาย และจั้นเสวี่ยโหรวต่างพากันมาถึงแล้ว
นางหวังเอ่ยตำหนิจางซื่อด้วยน้ำเสียงเย็นชา "หุบปาก เจ้าเป็นถึงฮูหยินรองแห่งจวนแม่ทัพ กลับทำตัวหยาบคายดั่งสตรีข้างถนน กลายเป็นเพียงตัวตลก!"
จางซื่อจำใจร้องไห้และปล่อยมือจากคอเสื้อของจั้นหลาน
จั้นเป่ยชางเดินเข้ามาใกล้อย่างรวดเร็ว ดูศพของจั้นเฟิงแวบหนึ่งก่อนจะเดินไปหานางหวัง