เซียวเฉินมองสีหน้ามู่เหยียนก็พลันคิดขึ้นได้ว่า เมิ่งเมิ่งน่าจะเป็นชื่อเล่นในวัยเยาว์ของจั้นหลาน
ชื่อเล่นในวัยเยาว์ของสตรีนั้น ต้องเป็นสามีหรือคนใกล้ชิดที่สุดเท่านั้นจึงจะเรียกได้ มู่เหยียนจะไม่รู้จริง ๆ หรือ?
มู่เหยียนหันไปทางเซียวเฉินที่จ้องเขาด้วยสายตาจงเกลียดจงชัง พลางเอ่ยว่า "เมิ่งเมิ่งต้องพักผ่อนแล้ว ท่านมาถึงห้องนอนสตรียามดึกเช่นนี้ เหมาะสมหรือ?"
พูดพลาง มือเรียวยาวของเขาก็หยิบถ้วยสะอาดขึ้นมา รินสุราให้ตัวเองหนึ่งถ้วย
เซียวเฉินพูดเสียงเย็น "ท่านมู่ ยามดึกเช่นนี้ ท่านมาที่ห้องของคุณหนูจั้น เหมาะสมหรือ?"
จั้นหลานมองทั้งสองคนที่กลิ่นอายความขัดแย้งเต็มไปหมด ไม่เข้าใจว่าเหตุใดทั้งสองจึงมีท่าทีจะทะเลาะกัน
มู่เหยียนเลิกคิ้ว "เหมาะสมสิ ข้ามาดูว่าเสื้อกันหนาวที่เมิ่งเมิ่งทำไว้ให้ข้านั้น เสร็จหรือยัง"
เซียวเฉินเก็บความขุ่นเคืองไว้ในใจ เขาสองชาติต่างไม่กล้าคิดแม้แต่น้อยที่จะให้จั้นหลานชอบเขา แต่มู่เหยียนผู้ไร้ยางอายนี้ กลับทำได้!
จั้นหลานกล้าทำเสื้อกันหนาวให้เขา!
จั้นหลานมองเซียวเฉิน "เซียวเฉิน ท่านกลับไปพักก่อนเถิด อีกสองวันข้าจะไปหาท่าน"
นางไม่รู้ว่ามู่เหยียนจะพูดจาเหลวไหลอะไรออกมาอีก จึงต้องหาทางให้เซียวเฉินกลับไปก่อน
เซียวเฉินเดินจากไปด้วยความขุ่นเคือง จั้นหลานหันไปทางมู่เหยียน "ท่านมู่ ต่อไปนี้อย่าเรียกชื่อเล่นของข้าได้หรือไม่"
มู่เหยียนโน้มตัวลงมองจั้นหลาน ตอบอย่างจริงจัง "แล้วแต่ใจข้ากระหม่อม"
จั้นหลานไม่สนใจเขา ก้มหน้ารีดเสื้อกันหนาวต่อไป
มู่เหยียนมองฝีเข็มที่ยังไม่ชำนาญของนาง ยิ้มพลางเอ่ย "ข้าชอบสีดำ น่าจะเข้ากับข้า"