จั้นหลานเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงใจ "หลานเพราะบาดเจ็บที่กระดูกหัวไหล่ระหว่างรบ จึงได้รู้จักกับหมอยาจีโดยบังเอิญ ท่านช่วยปรุงยาให้หลานจึงดีขึ้นมาก คืนนี้หมอจีหลินจะออกจากเมืองติ้งอันแล้ว หลานได้ยินว่าอาจารย์สองได้รับบาดเจ็บ..."
ยังไม่ทันที่จั้นหลานจะพูดจบ นางหวังก็ตื่นเต้นจนต้องยันไม้เท้าลุกขึ้นยืน "หมอเทวดาจีอยู่ที่ใด!"
จั้นหลานชี้ไปทางนอกห้อง "อยู่ที่ห้องด้านข้างตลอดมาเจ้าค่ะ"
นางหวังยันไม้เท้าไว้ หายใจหอบถี่ ใบหน้าที่เต็มไปด้วยริ้วรอยพลันมีชีวิตชีวาขึ้นมาทันใด
หมอหลี่ถอนเข็มที่ปักอยู่บนศีรษะของจั้นซินเฉิงออก แล้วผงกศีรษะเล็กน้อย "หากหมอเทวดาจีอยู่ที่นี่ โรคของคุณชายรองจั้น คงพอมีทางรักษา!"
ใบหน้าของนางหวังที่ยากนักจะเผยสีหน้าปิติยินดีเช่นนี้ กลับปรากฏความตื่นเต้นขึ้น นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "เร็วเข้า รีบเชิญหมอเทวดาจีมาที่นี่!"
"ไม่ต้อง ข้าน้อยจะไปเชิญด้วยตัวเอง!"
นางหวังถูกแม่นมหลิวประคองออกไปนอกประตู จั้นหลานเดินตามอยู่ด้านหลัง มุมปากเผยรอยยิ้มบาง ๆ ที่ยากจะสังเกตเห็น
จั้นซินเฉิงตายง่าย ๆ เช่นนี้ไม่ได้ บิดาของนาง จั้นเป่ยชาง ถูกสายสกุลรองกลั่นแกล้งจนต้องถูกแขวนคออยู่บนหอคอยเมืองถึงเจ็ดวันเจ็ดคืน ถูกผู้คนทั่วหล้าตำหนิเหยียดหยาม ตระกูลล้มครืนทั้งตระกูล!
เหตุใดเล่าที่จั้นซินเฉิงผู้นี้จะตายอย่างสุขสบายเช่นนี้!
นางจะให้จั้นซินเฉิงต้องแบกรับความเจ็บปวดจากการสูญเสียบุตร ทุกคืนวันมีชีวิตอยู่อย่างทรมานยิ่งกว่าตาย!
นางจะให้จั้นซินเฉิงยังคงมีความหวังว่าจะมีบุตรสืบสกุล แต่กลับต้องพบกับความสิ้นหวัง!
นางจะให้จั้นซินเฉิงต้องถูกผู้คนทอดทิ้ง ถูกชาวโลกรังเกียจเตี่ยนหนาม!
นางจะให้จั้นซินเฉิงต้องขอให้มีชีวิตอยู่ก็มิได้ ขอให้ตายก็มิได้!
......
นางหวังเห็นหมอจีหลินนอนหลับอยู่บนเตียงนุ่ม เขาไม่เอาใจใส่รูปร่างหน้าตา เท้าข้างหนึ่งทอดยาวพาดอยู่บนเตียงนุ่ม