จั้นหลานมีสีหน้าเรียบเฉยพลางมองดูชุดที่ถูกตัดจนขาดรุ่ย "ไม่ต้อง เจ้าแค่ตัดอดีตของข้าเท่านั้น ชุดเพียงเท่านี้ หาซื้อใหม่ได้ใหม่ก็ได้ใหม่!"
เสี่ยวเถาอึ้งไปครู่หนึ่ง แล้วหยิบถุงผ้าของตัวเองออกมา "คุณหนู นี่คือเงินเดือนของข้า เอาไปซื้อชุดใหม่เถิด!"
จั้นหลานยิ้ม แล้วผลักมือเสี่ยวเถากลับไป "ไม่ต้องแล้ว ข้ายากจนถึงเพียงนั้นไม่ใช่หรือ!"
หลิวซียิ้มในใจ เสี่ยวเถาเด็กนี่ ไม่รู้เลยว่าคุณหนูของตน ยามนี้มิได้ขาดเงินทอง!
จั้นหลานกำชับสองคนนั้นว่า "หากพวกเขามาอีก อย่าได้ปะทะโดยตรง ข้าจะไปหาพี่ใหญ่ เสี่ยวเถา หากมีเรื่องใด จงฟังคำสั่งของหลิวซี"
"เจ้าค่ะ คุณหนู" เสี่ยวเถาพยักหน้า
ยามนี้เองนางจึงรู้สึกตัว ว่าเมื่อครู่หลิวซีบอกใบ้ให้นางไปแจ้งแม่ทัพใหญ่ แต่นางใจลอย เสียจังหวะไปหมด
หลิวซีรู้สึกซาบซึ้งใจที่ได้รับความไว้วางใจ ดูท่าคุณหนูคงถือว่านางเป็นคนที่เชื่อใจได้แล้ว
ใจของนางเต้นระรัว รู้สึกผิดต่อจั้นหลานยิ่งนัก
ก่อนหน้านี้ที่มู่เหยียนสั่งให้นางสอดแนมจั้นหลาน บางที หาโอกาสเหมาะ ๆ บอกคุณหนูให้รู้เสียทีก็ดี!
......
บ่ายวันต่อมา จั้นหลานสวมชุดปักลายสีขาวนวลซึ่งจัดหามาใหม่ ขึ้นสู่รถม้าที่จะเข้าไปในวัง
เรื่องเกิดขึ้นโดยกะทันหัน ชุดจากร้านตัดเสื้อนี้จึงไม่พอดีตัวนัก
แต่ชุดที่คับไปเล็กน้อย กลับยิ่งเผยให้เห็นรูปร่างอรชรและจิตใจอันสูงส่งเหนือผู้คนของนางได้อย่างพอเหมาะ
จั้นลี่ลั่วนั่งมากับรถม้าคันเดียวกับนาง
วันนี้จั้นลี่ลั่วแต่งตัวอย่างโดดเด่น เพราะจั้นเสวี่ยโหรวยังพักรักษาตัว ไม่สามารถไปงานเลี้ยงร้อยบุปผาได้
ในฐานะบุตรีใหญ่ของฝ่ายรอง นางจึงวางท่าอย่างเต็มที่