"เจียงอินมู่เหยียนก็มาแล้ว!" ฮองเฮาตรัสพลางยิ้ม
พระนางทรงทราบดีว่ามู่เหยียนคือองค์ชาย แต่บัดนี้ฝ่าบาทยังมิได้ทรงประกาศฐานะของมู่เหยียนแก่ใต้หล้า พระนางจึงได้แต่เรียกเขาด้วยตำแหน่งนี้เท่านั้น
มู่เหยียนพยักหน้าเล็กน้อยให้ฮองเฮา แล้วเดินไปยังแถวหน้า หาที่นั่งริมสุดนั่งลง
"มู่เหยียน?"
"เจียงอินมู่เหยียนแห่งกรมทัณฑ์สวรรค์?"
"ได้ยินฮองเฮาตรัสแล้ว ใช่เขาแน่นอน!"
ทุกคนพากันกระซิบแผ่วเบา
เหล่าสตรีสูงศักดิ์พากันหน้าแดงขึ้นเล็กน้อย
ไป๋ลู่ตื่นเต้นนัก:"ที่แท้เจียงอินมู่เหยียนก็มีรูปโฉมงดงามเพียงนี้ เรียกได้ว่าเป็นบุรุษงามอันดับหนึ่งแห่งราชวงศ์หนานจิ้นเลยทีเดียวนี่นา!"
ชุยอิงมองไป๋ลู่ส่งสายตาให้มู่เหยียนแล้ว ก็แค้นใจยิ่งนัก
ไป๋ลู่นี่เห็นใครก็รักคนนั้น เมื่อก่อนไม่ใช่บอกว่าซีโหวเย่ซือจวินงดงามที่สุดหรือ?
ครานี้พอเห็นมู่เหยียนเข้าจนตาก็แทบจะไม่กะพริบ!
จั้นลี่ลั่วเอาแต่มองมู่เหยียนซึ่งนั่งอยู่บนที่นั่งสูงด้วยอาการเก้อเขิน ในห้องนอนสตรีของชุยอิงนางเคยเห็นภาพวาดของมู่เหยียนมาก่อน
หลังจากเห็นภาพวาดนั้นก็ตกหลุมรักเพียงแค่แรกพบ คิดไม่ถึงว่าวันนี้ได้เห็นตัวจริง งดงามจนคนตะลึงเพียงนี้
เหล่าสตรียามนี้ล้วนหมกมุ่นอยู่กับโฉมงามอันไร้ที่ติของมู่เหยียน จนลืมไปชั่วขณะว่าเขามีชื่อเสียงในเรื่องเจ้าเสน่ห์ เป็นบุรุษเจ้ามักมาก
บางทีในใจของพวกนางก็ไม่แยแสอยู่แล้ว
อย่างไรเสีย หนี้รักเมื่อบุรุษหวนคืน กลับมารักเพียงนางเพียงผู้เดียว ก็เป็นเรื่องงดงามไม่น้อย
บุรุษไม่เลว สตรีมิรัก เรื่องเพียงเท่านี้เอง
ฝ่ายบุรุษเมื่อยืนยันได้ว่าชายตรงหน้าคือมู่เหยียน ต่างพากันหวาดหวั่นต่อยอดปีศาจสังหารผู้นี้