เบื้องหน้าของจั้นชิงชิงมืดมิดสนิท นางประคองสติได้ครู่หนึ่งก็ถูกคนตะครุบตัวขึ้นอีกครั้ง
ถูกชกเพียงหมัดเดียวก็ล้มคว่ำลงกับพื้น
"อ๊าย! พวกเจ้าจะต้องชดใช้กรรม!" จั้นชิงชิงตะโกนสุดเสียง
ต่างรู้ดีว่ากฎหมายลงโทษหมู่ไม่ถ้วน พวกที่มียายคันหูกับจั้นชิงชิงมานานจึงพากันร่วมวงรุมทำร้ายนางด้วย
"อีแพศยานี่ไม่ใช่คนดีอะไร อาศัยชาติกำเนิดของตน ข่มเหงผู้คนมามากเท่าไร!"
"ตีนาง!"
ศีรษะของจั้นชิงชิงถูกสวมถุงปุ๋ย แล้วก็ถูกต่อยถีบระดมกันอย่างหนักหน่วง
องครักษ์ทั้งสี่ของตระกูลจูก็ถูกซ้อมจนสาหัสไม่แพ้กัน
ไม่นาน ขุนนางสำนักปกครองเมืองหลวงก็ยกกำลังมา พวกที่รุมทำร้ายจั้นชิงชิงพากันแตกกระเจิง จั้นหลานจึงจากไปเสียที
จั้นชิงชิงที่ถูกซ้อมจนใกล้ตายถูกนำตัวมายังสำนักปกครองเมืองหลวง
นางเห็นจั้นเป่ยชางสีหน้าหม่นมัวเดินออกมาจากสำนักปกครองเมืองหลวง
จั้นชิงชิงใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดตะโกนขึ้นเสียงหนึ่ง "ท่านพ่อ ท่านพ่อช่วยลูกด้วย!"
จั้นเป่ยชางเพียงแค่มองนางอย่างเย็นชา จั้นชิงชิงทั้งตัวเต็มไปด้วยบาดแผล ไม่มีที่ใดดีอยู่เลย
จั้นเป่ยชางขมวดคิ้ว จั้นชิงชิงก็ใช่ว่ามิใช่ "ลูกสาว" ที่เขาเลี้ยงดูมาด้วยมือตนเอง เขาจึงกล่าวแก่เจ้าเมืองสำนักปกครองว่า "รบกวนท่านหลิวหาหมอรักษาให้นางด้วย ส่วนคดีของนาง... ท่านทั้งหลายจัดการตามเหมาะสมเถิด!"
เจ้าเมืองสำนักปกครองหลิวซือฉีโค้งกายรับคำ "แม่ทัพจั้นโปรดวางใจ กระหม่อมจะดำเนินการตามกระบวนการอันเที่ยงธรรมแน่นอน!"
จั้นเป่ยชางพยักหน้าเล็กน้อย สะบัดแขนเสื้อแล้วจากสำนักปกครองเมืองหลวงไป