จั้นชิงชิงตกใจกับเสียงนั้น นางหันกลับไปก็เห็นจั้นหลานยืนอยู่ที่ปากคุก กำลังยิ้มมองนางอยู่พอดี
"อ๊า! จั้นหลาน เจ้าคนแพศยา!" จั้นชิงชิงกัดฟันพยุงตัวลุกขึ้น
สีหน้านางบูดบึ้งน่าเกลียด พุ่งจะไปตีจั้นหลาน
แต่กลับถูกจั้นหลานคว้าข้อมือไว้ได้
ดวงตาของจั้นหลานมืดดำสนิท เสียงเย็นเยียบจนสุดขั้ว "จั้นชิงชิง ไม่สิ ควรเรียกว่าข่งชิงชิง พี่ชายของเจ้า ตอนนี้อยู่ในห้องน้ำเสียในวัง ถูกคนทรมานทั้งวันทั้งคืน คงกลับมาไม่ได้แล้ว"
ข้อมือของจั้นชิงชิงถูกจั้นหลานบีบจนเจ็บปวด นางเบิกตากว้างด้วยความไม่อยากเชื่อ ส่งเสียงคำราม "เป็นไปไม่ได้!"
จั้นหลานกระตุกมุมปากยิ้ม "เขาล่วงเกินองค์หญิงใหญ่ เจ้าคิดว่าองค์หญิงใหญ่จะจัดการเขาอย่างไร?"
จั้นชิงชิงตกใจจนเขลกับคำพูดของจั้นหลาน นางไม่รู้เรื่องเหล่านี้มาก่อน
หากจั้นเผิงล่วงเกินองค์หญิงใหญ่จริง ก็น่าจะไม่มีทางรอดชีวิต!
จั้นหลานตบแก้มที่ซีดขาวเพราะตกใจเกินเหตุของจั้นชิงชิงเบา ๆ แล้วพูดว่า "อ้อ ใช่แล้ว องค์หญิงใหญ่ไม่รู้สินะว่าพี่ชายของเจ้ายังมีน้องสาวอย่างเจ้าอยู่อีกคน?"
จั้นชิงชิงได้ยินคำพูดของจั้นหลาน รู้สึกเพียงร่างกายอ่อนแรงสุดขีด ล้มพับลงกับพื้น
ยามนี้ ความเชื่อเดียวที่เคยค้ำจุนนางก็มลายหายไปสิ้น!
คำพูดของจั้นหลานเฉือนผ่านร่างกายนางประดุจมีดคม นางเชื่อคำพูดของจั้นหลาน
เพราะวันที่พี่ชายเข้าไปในวัง เคยบอกนางว่า ผ่านคืนนั้นไป จั้นฮุยจะต้องเสียชื่อเสียงพังพินาศ
จั้นเหิงยังเด็กไม่น่ากลัว เขาจะเป็นชายหนุ่มที่โดดเด่นที่สุดแห่งเรือนใหญ่ตระกูลจั้น!
แต่ทว่า คืนนั้นจั้นฮุยกลับมาอย่างปลอดภัย นางก็น่าจะนึกถึงเรื่องเหล่านี้ได้ตั้งนานแล้ว!