ชายหนุ่มดูเหมือนจะตัดสินใจขาดแล้ว เขากล่าวเสียงหนักแน่นว่า "คุณหนู ถ้าไม่ได้คุณหนูช่วยไว้ แม่ข้าคงตายไปแล้ว! ชีวิตนี้ข้าไม่มีความปรารถนาอื่นใดอีกแล้ว มีเพียงหวังจะรับใช้แม่จนบั้นปลายอย่างสงบสุข ข้ายินดีช่วยเหลือคุณหนู เพราะการนั้นก็คือการช่วยตัวข้าเอง!"
จั้นหลานพยักหน้า "ดี ข่งเซ็น เมื่อสำเร็จแล้ว ข้าจะคุ้มครองให้เจ้ากับมารดาทั้งสองปลอดภัย!"
ชายหนุ่มโค้งคำนับลึกถึงพื้น กล่าวด้วยความขอบคุณ "ขอบพระคุณคุณหนูจั้น!"
จั้นหลานออกจากเรือนน้อย
พรุ่งนี้ เธอจะลงมือทำสิ่งหนึ่ง สิ่งที่อาจทำให้บิดาอย่างจั้นเป่ยชางเสียหน้า แต่เพื่อตระกูลจั้นแล้ว เธอจำต้องทำ!
......
รุ่งเช้าวันรุ่งขึ้น หลังการเข้าเฝ้าตอนเช้า ระหว่างที่จั้นเป่ยชางเดินทางกลับจวน ก็มีชายคนหนึ่งออกมาขวางทางเขา
เมื่อเห็นใบหน้าของชายผู้นั้น เขาก็ตกใจสุดส่วน
ชายหนุ่มเห็นเขาแล้วก็คุกเข่าลงกับพื้น ยกจดหมายฉบับหนึ่งขึ้นสูงด้วยสองมือ
"แม่ทัพจั้น ข้ามีเรื่องจะเรียน! หญิงจี้เยว่คนนั้นร่วมมือกับบิดาหลอกลวงท่าน ครั้งนั้นนางตั้งครรภ์ลูกแฝดของข้า แต่กลับป้ายความผิดให้แก่แม่ทัพจั้น!"
บนถนนใหญ่ผู้คนแน่นขนัดติดกันชนกันไหล่ เมื่อรู้ว่าเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับแม่ทัพจั้น ทุกคนต่างรีบรุมล้อมมาดู
เมื่อได้ยินถ้อยคำของชายหนุ่ม ใบหน้าของจั้นเป่ยชางก็เปลี่ยนไปทันที
"อย่าอวดดี!" ทหารสองนายชักรดาวขึ้นชี้ที่ข่งเซ็น
ข่งเซ็นคุกเข่าอยู่กับพื้นอย่างไม่หวั่นเกรง ยกจดหมายขึ้นสูง "แม่ทัพจั้น ครั้งนั้นจี้ซื่อเพื่อรักษาตำแหน่งอนุภรรยาคนที่สองในจวนแม่ทัพของนางไว้ นางจึงจ้างคนมาฆ่าข้าเพื่อปิดปาก! พยานหลักฐานบุคคลข้าส่งไปไว้ที่สำนักปกครองเมืองหลวงครบแล้ว!"