จวนอ๋องเว่ย ซือจวินไอจนหน้าซีดเผือด ทหารองครักษ์กลับมาแล้ว
ซือจวินถามด้วยความร้อนใจ "เฮยอวี่เล่า หาเจอหรือยัง"
ทหารองครักษ์พูดตะกุกตะกัก "ยัง…ไม่พบ"
ซือจวินโกรธจัด "ฝูงคนไร้ประโยชน์!"
เขายิ่งร้อนใจทุกที หากไร้เฮยอวี่ ต่อให้ความปลอดภัยของตัวเองก็ยังรักษาไว้ไม่ได้
แต่ทว่า คราก่อนที่เฮยอวี่ออกปฏิบัติภารกิจ ก็เคยได้รับบาดเจ็บ เขาจะซ่อนตัวรักษาบาดแผล แล้วอีกไม่กี่วันจึงค่อยกลับมา
แต่ครั้งนี้ดูเหมือนจะผิดแผกไปมาก องครักษ์พลีชีพกว่าสิบคนของเขาไม่มีใครกลับมา แม้จะบาดเจ็บหรือตาย ก็ควรเหลือร่องรอยไว้บ้าง
จะเป็นไปได้อย่างไรถึงไม่มีวี่แววแม้แต่น้อย!
ต่อมาก็มีทหารองครักษ์มารายงานอีก "กราบทูลฝ่าบาท พระชายาของอ๋องผู้สำเร็จราชการเสด็จกลับถึงจวนก่อนฟ้ามืด"
ซือจวินไออีกหลายครั้ง ในใจราวถูกไฟเผาน้ำชุ่ม ดูท่าเฮยอวี่จะล้มเหลวสมดังคาด
บัดนี้เขาทำได้เพียงรอไปก่อน
รอจนทหารองครักษ์จากไป หัวหน้ากองรององครักษ์ตายใจเจียงหลิวมารายงาน "นายท่าน เมืองติ้งอันมีมือสังหารผู้ช่ำชองมาถึงแล้ว"
ซือจวินใช้ผ้าเช็ดหน้าปิดปากไอสองครั้งแล้วกล่าว "ยังไม่รีบไปอีกหรือ… จงทุ่มสุดกำลัง ดึงดูดเขาเข้ามา"
"เดี๋ยวก่อน อีกทั้งคนชื่อหลี่ซุ่ยผู้นั้น ให้บรรดานักวางอุบายคิดหาหนทางใช้เขา…" ดวงตาซือจวินมืดหม่น
......
จั้นหลานกลับมายังจวนอ๋อง มู่เหยียนไม่ถามถึงเรื่องเฮยอวี่แม้แต่คำเดียว
หนึ่ง ก็เพราะจูเว่ยได้รายงานให้เขาทราบล่วงหน้าแล้ว
สอง เขาเชื่อว่าจั้นหลานย่อมมีความสามารถจัดการเรื่องนี้ได้ เขาไม่จำเป็นต้องก้าวก่าย