หลิวซีมองไปตามทิศทางที่ไป๋เฉินชี้ไป นางคุกเข่าข้างเดียวลงข้างเตียง เข่าอีกข้างคร่อมขาของไป๋เฉิน ร่างโน้มเข้าไป มองไปที่มุมเตียง
นางยื่นมือไปหยิบ ผีเสื้อกลางคืนตัวหนึ่งบินหนีไป หลิวซีมองไป๋เฉินอย่างรังเกียจ "ซื่อจื่อ คิดไม่ถึงว่าท่านจะกลัวแมลงเม่าเสียอย่างนี้ ที่ที่มีแสงเทียนย่อมมีแมลงเม่าอยู่แล้ว"
ครู่ถัดมา ภายในห้องก็มืดลงทันใด เหลือเพียงแสงเทียนริบหรี่จากห้องข้างเคียงส่องเข้ามา
"ซื่อจื่อเป่าเทียนดับทำไมหรือ" หลิวซีขมวดคิ้ว นางอยากลงจากเตียง แต่กลับสะดุดขาของไป๋เฉิน ล้มลงไปทับร่างของเขา
ไป๋เฉินไม่รู้ว่าเป็นเพราะเจ็บปวดหรืออย่างไร ร้องเสียงหลงออกมาแผ่วเบา แล้วพลิกตัวกลับมา
หลิวซีรีบลุกขึ้นกล่าว "ซื่อจื่ออย่าขยับ ข้าน้อยจะไปจุดเทียนให้"
นางยังไม่ทันลงจากเตียง ก็ถูกไป๋เฉินดึงกลับมาบนเตียงอีกครั้ง หลิวซีตะลึงเพราะมือของนางกดลงบนริมฝีปากของไป๋เฉิน ความนุ่มนวลของริมฝีปากเขาปะทะกับลมหายใจถี่รัวของไป๋เฉิน
"อย่าขยับ ข้ามาจัดการเอง"
มือของไป๋เฉินรัดมือของหลิวซีไว้ หลิวซีหน้าแดงระเรื่อขึ้นมาฉับพลัน
ร่างของนางยังทับอยู่บนตัวไป๋เฉิน ทั้งสองสัมผัสได้ถึงอุณหภูมิกายของกันและกัน อากาศโดยรอบร้อนระอุขึ้นมาทันใด ท่ามกลางความมืด ทั้งสองคนรีบลงจากเตียงอย่างวุ่นวาย
เดิมทีไป๋เฉินเพียงแค่ต้องการจะดับเทียน หยอกล้อหลิวซีเล่น แต่เมื่อครู่ตอนนิ้วของหลิวซีแตะริมฝีปากของเขา ทำให้หัวใจเขาเต้นเร็วขึ้นมาฉับพลัน
ไป๋เฉินคลำหาเอาแท่งจุดไฟบนโต๊ะมาจุดเทียน
แสงเทียนสว่างขึ้น สายตาของทั้งสองคนประสานกัน หลิวซีมองแววตาอันร้อนแรงของไป๋เฉินแล้วก็หมุนตัวเดินจากไป
ไป๋เฉินเม้มริมฝีปากกล่าว "คุณหนูหลิว เมื่อครู่ข้าไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ"
"ซื่อจื่อข้ากลัวแมลงเล็ก ๆ แบบนี้จริง ๆ สมัยเด็กเคยมีแมลงเล็ก ๆ เข้าไปในหู..." ไป๋เฉินอธิบาย