จั้นเสวี่ยโหรวยืนถือกริชในมือ จ้องหน้าจั้นหลานใบหน้าบิดเบี้ยว
จั้นหลานมองจั้นเสวี่ยโหรว กล่าวว่า "ถึงคราวต้องเอาชีวิตเข้าแลกกันเช่นนี้ ข้าขอถามสักเรื่องหนึ่ง ปีนั้นเจ้าเป็นผู้ยุยงให้องค์หญิงใหญ่ส่งคนไปสังหารข้าที่ชายแดนหรือไม่"
มุมปากจั้นเสวี่ยโหรวยกยิ้มชั่วร้าย "เจ้าคิดว่าองค์หญิงใหญ่เป็นคนดีงั้นหรือ ฮึ ข้าเพียงยุยงสองครั้ง นางก็คิดจะสังหารเจ้า เสียดายนักที่แม้แต่จะใช้คนอื่นเป็นมีดก็ยังไม่สำเร็จ คนที่องค์หญิงใหญ่ส่งไปโง่เขลายิ่งนัก ปล่อยให้เจ้ากลับมามีชีวิตได้!"
จั้นเสวี่ยโหรวเห็นแววตาจั้นหลานเย็นชาดั่งน้ำแข็ง นางรู้สึกสะใจยิ่งนัก เล่นกริชในมือพลางกล่าวต่อ "อีกอย่าง งูบนเตียงเจ้าเมื่อตอนเด็ก ข้าเป็นคนสั่งให้คนไปวาง..."
จั้นเสวี่ยโหรวยิ่งพูดก็ยิ่งสมใจ "ข้ายังจงใจกินเชอร์รีที่เจ้าอยากกินที่สุดต่อหน้าเจ้า ต่อให้กินไม่หมดก็ทิ้งเสีย ไม่ให้เจ้า! จงใจทำให้เจ้าอับอายต่อหน้าคนอื่น จงใจแพร่ข่าวว่าเจ้าหลงรักซือจวิน ปล่อยให้คนทั้งหลายหัวเราะเยาะเจ้า จงใจทำลายธนูของเจ้า จงใจตอนที่เจ้าฝึกยิงธนู สั่งให้คนเอาหินขว้างหัวเจ้า จงใจตอนที่เจ้าถูกคนรังแกก็ออกมาปกป้องเจ้า ที่จริงคนที่รังแกเจ้าเหล่านั้นล้วนเป็นคนที่ข้าหามา ทั้งหมดทั้งมวล ฮ่าฮ่า..."
จั้นหลานหัวเราะเย็นชา "ที่แท้ก็เป็นฝีมือเจ้าทั้งหมดนี่เอง"
จั้นเสวี่ยโหรวกัดฟัน "เป็นข้าแล้วอย่างไร! มองดูตอนนี้ สิ่งที่ข้าทำในครานั้นล้วนถูกต้อง ข้าตกอยู่ในสภาพทุกข์เข็ญเช่นทุกวันนี้ ล้วนเป็นเพราะเจ้า จั้นหลาน เจ้าคือดาวหายนะของข้า! ข้าจะกรีดหน้าเจ้าก่อน แล้วค่อยตัดลิ้นเจ้า แล้วก็ตัดนิ้วมือเจ้า..."
นางกวาดสายตามองจั้นหลานตั้งแต่หัวจรดเท้า ยิ่งพูดก็ยิ่งตื่นเต้น นางอยากจะแล่เนื้อจั้นหลานทีละชิ้นทีละชิ้น!