มู่เหยียนนำภาพวาดภาพหนึ่งหนึ่งมาคลี่ออกตรงหน้าจั้นหลานอย่างช้า ๆ จั้นหลานได้เห็นองค์หญิงแห่งแคว้นจงโจวในภาพวาดในที่สุด
ภาพวาดนั้นราวกับมีชีวิต องค์หญิงพระพักตร์เกลี้ยงเกลาดั่งไขมันห่าน ริมฝีปากแดงดั่งผลเชอร์รี่ พระขนงดั่งหมึกเขียน ดวงเนตรใสปานน้ำในฤดูใบไม้ร่วง ดวงตาที่ราวกับประดับด้วยดวงดาวจ้องมองมา นางนั่งพักผ่อนอย่างสง่างามริมทะเลสาบ สดใสบริสุทธิ์และศักดิ์สิทธิ์ กิริยามารยาทงดงามเหลือพรรณนา อาภรณ์สีขาวสะท้อนในผืนน้ำ กลีบดอกไม้ร่วงหล่นลงบนพระเกศา ชายฉลองพระองค์ และเงาของนางทีละกลีบ
จั้นหลานมองจนตะลึง น่าแปลกที่มู่เหยียนหน้าตาดีเพียงนี้ ดวงตาของเขาคล้ายกับมารดาของเขามาก
ในชาติก่อนตอนที่จั้นหลานเป็นฮองเฮา นางเคยเห็นภาพวาดของซือเสวียนอี้ ราชบิดาของฮ่องเต้เซวียนอู่ในวังหลวง เขาสิ้นพระชนม์ตั้งแต่ยังหนุ่ม ในภาพวาดรูปลักษณ์ของเขาไม่ได้คล้ายกับมู่เหยียนสักเท่าไร
"มู่เหยียน เจ้าเคยเห็นภาพวาดของซือเสวียนอี้หรือไม่?" จั้นหลานเอ่ยถามเชิงหยั่งเชิง
มู่เหยียนส่ายหน้า แล้วม้วนภาพวาดองค์หญิงเก็บ "ข้าเกลียดเขา ไม่อยากเห็น"
สำหรับบุรุษที่ข่มขืนมารดาของตน มู่เหยียนเกรงว่าตนจะเห็นใบหน้าที่เหมือนตนทุกประการ ต่อให้เพียงรูปพรรณสัณฐานคล้ายกันเพียงเล็กน้อย ก็ทำให้เขารู้สึกน่าขยะแขยงยิ่งนัก
"มู่เหยียน เจ้าเคยสงสัยหรือไม่ว่า บางทีเจ้าอาจไม่ใช่คนตระกูลซือก็ได้?" จั้นหลานสวมอาภรณ์บาง เดินเข้าไปหาเขา
มู่เหยียนชะงัก จั้นหลานมองดวงตาที่ตกใจของเขา "ข้าเคยเห็นภาพวาดของซือเสวียนอี้ เจ้ากับเขาไม่คล้ายกันเลย ข้าเคยคิดว่าเจ้าคงคล้ายมารดาเสียมากกว่า แต่พอเห็นภาพวาดเมื่อครู่นี้ ก็พบว่ารูปลักษณ์ของเจ้าก็ไม่เหมือนมารดาโดยสิ้นเชิงเช่นกัน"