จั้นหลานพลิกค้นห้องของหลี่ซื่อจนทั่ว แต่ก็ไม่พบสิ่งใด
ดูท่าหลี่ซื่อจะเตรียมการไว้มิดชิดเพื่อปกปิดความลับของลูกสาวตน
นางได้ไปที่จีหลินวังใต้ดินอีกครั้ง นอกจากการนำธนบัตรห้าพันตำลึงกลับมาแล้ว ก็ยังไม่ได้เบาะแสใด ๆ เกี่ยวกับนางผดุงครรภ์ที่ทำคลอดให้
ถึงอย่างไรก็ล่วงเลยมาสิบสี่ปีแล้ว การจะตามหาคนสองคนนั้นก็มิใช่เรื่องที่ทำได้ในชั่วขณะ
......
ฝ่ายจั้นเสวี่ยโหรว บิดาและพี่ชายกลับถึงจวนแล้ว
พี่ชายเพิ่งมาหานางไม่นานมานี้เอง
นางนอนอยู่บนเตียงด้วยอารมณ์ดี แม่บ้านเฉินเข้ามากระซิบรายงานเรื่องร่างกายของจั้นชิงชิงให้นางฟัง
เพียงคิดว่าจั้นชิงชิงเสียความสามารถในการมีบุตรแล้ว จั้นเสวี่ยโหรวก็รู้สึกสบายตัวไปทั้งกาย!
บัดนี้ ต่อให้เอาถุงน้ำดีเสือมาให้จั้นชิงชิง นางก็ไม่กล้าเยาะเย้ยนางอีกต่อไป!
"ท่านพ่อเล่า ท่านพ่อจะมามือใดหรือ" จั้นเสวี่ยโหรวถามชิวเยวี่ยอย่างร้อนใจ
ชิวเยวี่ยยิ้มบาง "คุณหนู แม่ทัพจั้นกลับมาตั้งแต่เช้า เปลี่ยนชุดขุนนางเรียบร้อยก็ไปวังแล้ว พ่อบ้านเจิงบอกว่า คงจะกลับมาในราวเที่ยงเจ้าค่ะ"
จั้นเสวี่ยโหรวยิ้ม "ท่านพ่อเพิ่งกลับมาถึงติ้งอัน ควรเข้าเฝ้าฝ่าบาทโดยเร็วเป็นธรรมดา"
"คุณหนู จะให้ข้าจัดแจงแต่งตัวให้หรือไม่เจ้าคะ" ชิวเยวี่ยถามจั้นเสวี่ยโหรว
จั้นเสวี่ยโหรวตอบเสียงเรียบ "ไม่ต้อง"
นางต้องทำสีหน้าซีดขาว อยู่ในสภาพเช่นคนป่วยเช่นนี้ ท่านพ่อจึงจะเวทนาสงสารนาง
ช่วงนี้ชายแดนไร้ศึกสงคราม ท่านพ่อก็จะได้อยู่บ้านนานขึ้นอีกหน่อย
......
ในห้องของจั้นชิงชิง นางกอดจั้นเผิง พี่ชายฝาแฝดที่เพิ่งกลับมาถึง ร้องไห้สะอึกสะอื้น
"พี่ชาย เราหมดแม่แล้ว จั้นหลานกลั่นแกล้งแม่ว่ามีชู้กับคนอื่น แม่ถูกจับถ่วงน้ำแล้วเจ้าค่ะ!" จั้นชิงชิงร้องไห้ทั้งน้ำตาน้ำมูกไหล