เบื้องหน้าของจั้นหลาน ชายหนุ่มรูปงามสูงโปร่งคนหนึ่งยืนตระหง่านราวกับต้นสน แม้จะเพิ่งอายุเพียงสิบหกปี แต่บารมีของเขาน่าเกรงขาม ดูสูงส่งจนไม่อาจลบหลู่
จั้นหลานรีบก้าวเข้าไปเรียก "พี่ใหญ่ ท่านกลับมาแล้ว!"
ชายหนุ่มหันกลับมา หว่างคิ้วคมกริบ ดวงตาคมดั่งดาบ ใบหน้าที่งดงามอ่อนโยน ต้องตากแดดลมชายแดนจนเพิ่มความแกร่งกล้าขึ้นมาหลายส่วน
ผิวสีทองแดงของจั้นฮุยยิ่งทำให้เขาดูมีวุฒิภาวะมากขึ้น
เขามองไปที่จั้นหลาน สายตากวาดสำรวจร่างกายนางอย่างรวดเร็ว
"หลานเอ๋ย ข้าได้ยินท่านปู่บอกว่าเจ้าบาดเจ็บหนัก"
จั้นหลานยิ้มขื่น "บาดเจ็บที่ศีรษะ ช่วงนี้มักวิงเวียนศีรษะ แขนก็มีบาดแผลจากลูกธนู แต่ข้าฝึกวิชาการต่อสู้ หายไว"
จั้นฮุยเหมือนเช่นเคย ลูบศีรษะจั้นหลานเบา ๆ
เขากับจั้นหลานไม่ได้พบกันครึ่งปีแล้ว ครึ่งปีก่อนนางยังเป็นเด็กสาวตัวน้อย บัดนี้แต่งแต้มเครื่องสำอางบาง ๆ กลับเพิ่มความงามอ่อนช้อยแบบสตรี
จั้นฮุยไม่เคยสังเกตมาก่อนว่า เมื่อจั้นหลานแต่งตัวเช่นนี้ กลับมีบุคลิกโดดเด่น ใบหน้างดงามสดใสถึงเพียงนี้
นึกถึงภารกิจวันนี้ จั้นฮุยไอแก้เขิน เขาคิดเรื่อยเปื่อยอะไรอยู่กันแน่
จั้นหลานคือน้องสาวของเขานะ!
จั้นฮุยสงบสติอารมณ์ได้ในเวลาอันรวดเร็ว
เขาถือธนบัตรใบหนึ่งยื่นให้จั้นหลาน "รับคำสั่งท่านพ่อ ข้าเพิ่งไปพบหลี่ซื่อมา นางปกป้องเสวี่ยเอ๋อร์ เสียสละยิ่งใหญ่ ท่านพ่อรู้สึกผิดนัก"
จั้นหลานรับธนบัตรพันตำลึงจากมือจั้นฮุย หากเป็นหลี่ซื่อคงไม่ยอมรับแน่