จั้นเป่ยชางถอนหายใจแล้วพูดว่า "เอ้อ ทั้งหมดเป็นความผิดของพ่อเอง หากตอนเด็กๆ ให้เจ้าได้ฝึกวิชาเพื่อเสริมสร้างร่างกาย ก็คงไม่ได้รับบาดเจ็บหนักขนาดนี้ ดูจั้นหลานนั่นสิ ร่างกายแข็งแรงดี ไหนจั้นฮุยบอกว่านางลงจากเตียงได้แล้ว!"
จั้นเป่ยชางถนัดการนำทัพ ทำศึก ไหนเลยจะเข้าใจจิตใจของสตรี
ในสายตาของเขา คำพูดธรรมดาๆ ประโยคนี้ เมื่อจั้นเสวี่ยโหรวได้ยิน กลับยิ่งทำให้ความแค้นในใจเพิ่มพูนขึ้น
หนึ่ง จั้นฮุยที่แท้ก็ไปหาจั้นหลานแล้ว และเป็นคำสั่งของท่านพ่อ!
สอง ท่านพ่อพูดว่านางบาดเจ็บหายช้า ร่างกายอ่อนแอ ส่วนจั้นหลานหายเร็ว ร่างกายแข็งแรง ความหมายก็คือนางสู้จั้นหลานไม่ได้ สมควรเป็นลูกสาวตระกูลจั้น!
ฉินซวงถลึงตาจ้องจั้นเป่ยชาง เอ่ยตำหนิ "เจ้านี่ อย่าทั้งวันเอาแต่เอาหลานเอ๋อร์ไปเปรียบกับโหรวเอ๋อร์เลย โหรวเอ๋อร์อ่อนแอมาตั้งแต่เด็ก เจ้าพูดเช่นนี้ ลูกสาวเราจะไม่เจ็บช้ำหรือ?"
จั้นเป่ยชางตบหัวตัวเอง "เอ้อ พ่อพูดผิดไปแล้ว เจ้าพักผ่อนมากๆ ข้าไปเยี่ยมปู่ย่าของเจ้าก่อน!"
เขาลุกขึ้นจากเตียง สีหน้ากลายเป็นเคร่งขรึมเย็นชา
เมื่อก้าวออกจากห้อง เขาเอ่ยสั่งลูกน้องที่อยู่ด้านหลัง "พวกแก๊งฉลามดำถูกกำจัดหมดแล้วหรือยัง?"
"พึ่งตรวจพบว่ายังมีเศษเดนอีกสองสามคน ปกติก็เที่ยวปล้นบ้านชิงทรัพย์ ข่มเหงสตรีเด็ก แต่วันนั้นพวกมันไม่ได้ร่วมก่อเหตุฆาตกรรม ท้ายที่สุดทางการก็ปล่อยตัวไป"
แววตาของจั้นเป่ยชางเต็มไปด้วยอาฆาต "ขุดหลุมศพของหลิวซื่อ ชุนฮวา และลูกพี่ลูกน้องของนางซะ! ใครก็ตามที่เป็นพวกแก๊งฉลามดำ อย่าให้รอดแม้แต่คนเดียว ฆ่าหมด!"