จั้นหลานคิดจะบอกความจริงกับชู่อินว่านางสามารถล้างมันออกได้ด้วยน้ำเมล็ดสบู่ดำ
แต่ชู่อินไม่เปิดโอกาสให้นางเลย คว้าแขนจั้นหลานขึ้นมาก่อนจะกดเข็มลงบนหัวแม่มือ
ปลายนิ้วของนางหมุนเบา ๆ เลือดหนึ่งหยดไหลรินผ่านซอกนิ้วลงมา
จากนั้นนางก็แทงเข็มอีกครั้งบนแขนของจั้นหลาน
จั้นหลานขยี้คิ้ว หากชู่อินไม่ใช่สหายสนิทของนาง นางคงไม่ยอมให้นางแทงเข็มแบบนี้เป็นแน่
"เจ้าไม่เชื่อข้าก็ได้ แต่ข้าบอกได้เลยว่าวิธีนี้ได้ผลจริง!" ชู่อินพูดอย่างมั่นอกมั่นใจ
จั้นหลานส่งสัญญาณให้หลิวซีนำน้ำชามาวางให้ชู่อิน ชู่อินจิบไปพลางพูดไปว่า "เดี๋ยวเจ้าก็จะได้รู้ถึงความเก่งกาจของวิชาเข็มสืบทอดตระกูลตาพ่อของข้า!"
"อืม ข้าเชื่อเจ้า ทว่าเจ้าควรรีบจากไปเสียเถิด อย่าบอกใครว่าเจ้าเคยมาที่นี่!" จั้นหลานกำชับ
ชู่อินนั่งแกะเมล็ดแตงโมอย่างไม่แยแส "เจ้ายังไม่เชื่อข้าอีกหรือ!"
เมื่อเมล็ดแตงโมบนโต๊ะถูกแกะหมดไปครึ่งจาน
จั้นหลานก็พบสิ่งน่าพิศวง ผื่นแดงบนแขนและร่างกายของนางหายไปจนหมดสิ้น
"ชู่อิน เจ้านี่เป็นหมอเทวดาจริง ๆ ด้วย!"
ชู่อินเลิกคิ้วอย่างภาคภูมิใจ "ข้าบอกแล้วไง วิชาเข็มเงินของคุณหนูอย่างข้า ไร้เทียมทานในใต้หล้า!"
จั้นหลานฟังนางอวด ก็เผยอยยิ้มมุมปาก วันนี้ชู่อินสวมชุดสีชมพูอ่อน ยิ่งดูน่าเอ็นดูนัก
ดูประหนึ่งเพิ่มความอ่อนหวานสตรีเข้ามาอีกหลายส่วน
ทันใดนั้นจั้นหลานก็คิดอะไรขึ้นมาได้ คว้ามือชู่อินไว้แน่นแล้วพูดว่า "ชู่อิน เจ้าช่วยข้าทำเรื่องหนึ่งได้หรือไม่ เรื่องนี้เร่งด่วนนัก มีเพียงเจ้าเท่านั้นที่ช่วยได้!"