ท่ามกลางแรงสั่นสะเทือน กระเบื้องบนหลังคาร่วงหล่นลงมา กระแทกเข้ากับหน้าผากของจั้นฮุย ทว่าจั้นฮุยก็ยังคงไม่ยอมปล่อยชู่อิน
เขาปกป้องชู่อินไว้แน่น จนพาออกมาจากตัวเรือน มาถึงกลางลานได้
ในวินาทีที่ถูกจั้นฮุยปกป้องเช่นนี้ จู่ๆ ชู่อินก็รู้สึกว่าจั้นฮุยดูสูงใหญ่และน่าพึ่งพาเพียงใด
เขาทุ่มเทปกป้องนางโดยไม่คำนึงถึงชีวิตของตนเอง
ความไม่พอใจทั้งหลายที่เคยเกิดขึ้นก่อนหน้านี้ ต่างสลายหายไปหมดสิ้น
"ท่านอ๋องกับคุณหนูไม่เป็นไรกระมัง?" หลิวซีประคองกายให้ทรงตัวได้ ก็นึกถึงเหตุการณ์ย้อนหลังไปแล้วรู้สึกหวาดหวั่นไม่น้อย
ลมหายใจของจั้นฮุยตกกระทบอยู่บนหน้าผากของชู่อิน ทั้งสองได้ยินเสียงหลิวซีจึงแยกออกจากกัน
ชู่อินเงยหน้าขึ้นมา เห็นหน้าผากของจั้นฮุยมีเลือดไหล
นางเอ่ยด้วยความร้อนใจ "ท่านบาดเจ็บ ข้าจะช่วยพันแผลให้ท่าน!"
จั้นฮุยมีสีหน้าเหวอเล็กน้อย เมื่อครู่เขาได้ฉวยโอกาสกับชู่อินไปหรือไม่กัน
เขากอดชู่อินแน่นถึงเพียงนั้น ร่างของนางนุ่มนิ่มเสียเหลือเกิน
จั้นฮุยเกรงว่าชู่อินจะด่าเขาว่าเป็นพวกลามก จึงโบกมือกล่าว "ข้าไม่เป็นไร เจ้าไปเถิด!"
ชู่อินมองจั้นฮุยอย่างฉงน คนผู้นี้เป็นอะไรกัน เมื่อครู่ยังปกป้องนางอย่างสุดชีวิต
บัดนี้เป็นอันใดกัน? ราวกับคนที่ช่วยนางเมื่อครู่มิใช่เขา!
"เหตุใดท่านจึงปกป้องข้า?" ชู่อินผู้พูดตรงไปตรงมายังเอ่ยปากถาม
จั้นฮุยสีหน้าเรียบซึมกล่าว "ข้าเป็นทหาร ตราบใดที่ยังเป็นราษฎรของราชวงศ์หนานจิ้น ข้าล้วนต้องปกป้อง!"
หัวใจของชู่อินที่กำลังเต้นระรัวอยู่เนิ่นนาน ค่อยๆ สงบลง กลับกลายเป็นความละอายและโกรธเคืองปนกัน!
แรงสั่นสะเทือนค่อยๆ สงบลง