จั้นหลานเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าเคร่งขรึม: "พี่ใหญ่ หากบุตรชายคนโตของตระกูลจั้นกลายเป็นม่ายม้า อำนาจทหารส่วนหนึ่งในมือท่านจะถูกเรียกคืน ท่านเคยคิดถึงท่านพ่อหรือไม่?"
จั้นฮุยมองจั้นหลานอย่างเหม่อลอย เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าเด็กสาวอายุสิบสี่ปีผู้นี้จะมีความคิดความอ่านลึกซึ้งถึงเพียงนี้
ฮ่องเต้เซวียนอู่ภายนอกดูเหมือนจะให้เขาแต่งงานกับองค์หญิง แต่แท้จริงแล้วเป็นการลดทอนกำลังของกองทัพตระกูลจั้น
จั้นหลานเอ่ยถามด้วยสีหน้าเคร่งเครียด: "อีกทั้ง หากข้ากล่าวว่าอำนาจทหารส่วนนี้อาจตกไปอยู่ในมือของจั้นเผิง พี่ใหญ่จะทำเช่นไร!"
จั้นฮุยเอ่ยปากในที่สุด: "หากจั้นเผิงนำภาพวาดของข้าส่งต่อไปยังองค์หญิงใหญ่ เขาก็ช่างมีเล่ห์เพทุบายอันชั่วร้ายนัก!"
"เจ้ารู้เรื่องนี้ได้อย่างไร?" จั้นฮุยถามอย่างเร่งร้อน
จั้นหลานถอนหายใจ: "วันนั้นข้าเห็นช่างวาดภาพมาที่จวน บอกว่าวาดภาพให้จั้นเผิง แต่เขากลับแอบมาดูท่าน และที่องค์หญิงใหญ่เสด็จมายังจวน ก็เป็นเครื่องพิสูจน์ว่านางได้เห็นภาพวาดนั้นแล้ว"
มือของจั้นฮุยกำแน่น ตลอดมา เขาไม่อาจมองการกระทำหลายอย่างของจั้นเผิงเข้าตาได้
ในค่ายทหาร จั้นเผิงติดสินบนคนของเขา เขาก็ทำเป็นไม่เห็น
เพราะเรื่องเหล่านี้ สำหรับเขาแล้ว ล้วนอยู่ในขอบเขตที่ควบคุมได้
เขารู้ว่าจั้นเผิงกระหายอำนาจ แต่ไม่คิดว่าจะหมายตาไปถึงการแต่งงานของเขา
ครุ่นคิดดูก็เข้าใจได้ ตระกูลจั้นประหารมารดาผู้ผิดประเวณีของเขา จั้นเผิงจึงหาโอกาสแก้แค้น!
"หลานเอ๋อร์ เจ้านั่งลงก่อน ข้าก็ไม่อยากแต่งงานกับองค์หญิงใหญ่ เรามาหาทางกันเถิด" จั้นฮุยมีสีหน้าเคร่งขรึมขึ้น
จั้นหลานเอ่ยขึ้น: "พี่ใหญ่ ผื่นแดงบนตัวท่านมิใช่โรค และไม่ติดต่อ แต่ข้าจำต้องทำท่าเหมือนติดเชื้อจากท่าน ท่านถึงจะหลบเลี่ยงองค์หญิงใหญ่ได้ชั่วขณะหนึ่ง"