ซือจวินชำเลืองมองไป๋ลู่ ก่อนจะหันไปมองจั้นเสวี่ยโหรว
ในใจของเขา ไม่ว่าจะเป็นฝีมือใครลงมือ เขาก็ไม่แยแส สิ่งที่เขากำลังชั่งน้ำหนักอยู่คือคุณค่าของคนทั้งสอง
หลักฐานทั้งหมดในเรื่องนี้ชี้ไปที่ไป๋ลู่
ซือจวินมองไป๋ลู่เอ่ยขึ้น "เรื่องนี้เจ้าหญิงหนีไม่พ้นความเกี่ยวข้องหรอก แต่อย่างไรก็เป็นเพียงหญิงรับใช้ไม่รู้จักกาลเทศะคนหนึ่งตายไปเท่านั้น ตายก็ตายแล้ว แต่เจ้าหญิงเป็นฮูหยินใหญ่แห่งตระกูล หากเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป ย่อมไม่เป็นผลดีต่อชื่อเสียงของจวนอ๋อง คราวนี้ข้าลงโทษแต่เพียงเล็กน้อยเพื่อเป็นอุทาหรณ์ กักบริเวณสิบวัน จงสำนึกผิดให้ดีเถิด!"
ไป๋ลู่ยังอยากจะร้องทุกข์ แต่พอคิดว่าสิบวันนี้ตนอาจมีอาการแพ้ท้อง พอดีจะได้ไม่ต้องพบหน้าซือจวิน ช่วยลดเรื่องยุ่งยากไปได้มาก นางจึงได้แต่จำใจกล้ำกลืนฝืนทน
ซือจวินจัดการเรื่องเสร็จก็จากไป เหลือเพียงไป๋ลู่และจั้นเสวี่ยโหรวอยู่ด้วยกันสองคน
ไป๋ลู่ถลึงตาใส่จั้นเสวี่ยโหรวอย่างโกรธจัด จั้นเสวี่ยโหรวเพียงก้มหน้าลง ไม่สบตานาง
เมื่อจั้นเสวี่ยโหรวกลับมาถึงห้องของตน นางนั่งอยู่หน้าโต๊ะแต่งตัว กระจกทองแดง สะกิดมุมปากขึ้นเล็กน้อย
เมิ่งหลิงสิ่งทรยศต่อนายคนนั้น ตายเสียทีน่าดีนัก!
นางลูบคลำใบหน้าของตนเอง มองเงาสะท้อนในกระจก นอกเหนือจากความสามารถที่มีแล้ว ตราบใดที่ความงามยังไม่โรยรา นางก็ยังมีทุนเดิมอยู่
นางต้องฉวยโอกาสจากซือจวิน แสวงหาผลประโยชน์ให้แก่ตนเองบ้าง
พวกบุรุษชาติชั่วพวกนั้น ควรใช้เมื่อใดก็ต้องใช้!
จั้นเสวี่ยโหรวครุ่นคิด ตามเหตุผลแล้วนางควรจะมีบุตรกับซือจวินแล้ว แต่เนิ่นนานเพียงใดก็ยังไม่มีวี่แวว
น้ำตาของนางไหลรินร้อนผ่าว ใช่แล้ว ต้องเป็นเพราะครั้งนั้นที่พยายามสังหารจั้นหลาน ทำให้นางบอบช้ำ ร่างกายเสียหาย ชาตินี้อาจจะไม่สามารถมีบุตรได้อีกแล้ว