มู่เหยียนเลิกประชุมกลับมายังจวน เข้าไปในห้องหลักก็เห็นจั้นหลานกำลังจัดดอกไม้ลงแจกันอยู่ เขาจึงเดินเข้าไปโอบนางจากด้านหลัง
จั้นหลานหันกลับมามองเขา "อารมณ์ดีนักหรือ?"
มู่เหยียนยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ใช้คางซบลงที่ซอกไหล่ของนางแล้วเอ่ยว่า "หลานเอ๋อร์ ข่าวของเจ้าแทบจะทันหอฟังฝนแล้ว"
จั้นหลานนัยน์ตาเป็นประกาย ยิ้มถาม "ใช้การได้แล้วหรือ?"
มู่เหยียนพยักหน้า แล้วเล่าเหตุการณ์ในราชสำนักวันนี้ให้ฟังอย่างละเอียด
"เจ้าข่มขู่ซือจวินอย่างไร?" จั้นหลานจัดดอกไม้สุดท้ายลงในแจกัน แล้วหันกลับมา
มู่เหยียนเลียนแบบน้ำเสียงในตอนนั้น "ข่าวหอฟังฝนว่า พระชายาของท่านตั้งครรภ์กับลูกของไท่จื่อ!"
จั้นหลานรู้สึกสะใจยิ่งนัก เมื่อเห็นท่าทีชวนโมโหของมู่เหยียนแล้ว เดาว่าซือจวินในตอนนั้นคงแทบจะถูกทรมานให้ตายด้วยความโกรธ!
ซือจวินเป็นคนที่รักหน้ามากและอ่อนไหวง่าย ครั้นเมื่อถูกหอฟังฝนและมู่เหยียนรู้ว่าเขาไม่เพียงถูกสวมเขาเท่านั้น ยังมีพระชายาท้องกับลูกของไท่จื่ออีก
สำหรับบุรุษใด ๆ ก็ไม่อาจทนทานเรื่องเช่นนี้ได้
ต้นเหตุของเรื่องวันนี้ เดิมทีซือจวินตั้งใจจะยุแหย่ให้ไท่จื่อกับมู่เหยียนแตกคอ แต่ตอนนี้ คงต้องห่วงตัวเองไม่ไหวแล้ว
เมื่อปีนั้นซือจวินกลั่นแกล้งไท่จื่อ ครานี้ไท่จื่อก็ทำให้เขาหน้าแตก ด้วยเรื่องนี้ ซือจวินจะต้องผูกอาฆาตกับไท่จื่ออย่างเด็ดขาด สองคนนี้ไม่สู้กันจนตายไปข้างหนึ่งคงไม่เลิก!
ไท่จื่อเพียงแค่คิดจะทำให้ซือจวินอับอายในที่ลับ เขาหวังว่าเมื่อซือจวินเลี้ยงดูลูกจนโต แล้วพบว่าลูกนั้นไม่เหมือนตัวเอง จะได้โมโหแทบตาย