อู๋เจียงไห่ยิ้มเย็นในใจ เขาเยาะเย้ยคนทั้งสี่ที่ถึงวาระจะตายแล้วยังไม่รู้สำนึก!
เขากำลังคิดหาทางแก้ไขว่าจะตัดสัมพันธ์กับโจรภูเขาเหล่านี้อย่างไร
ท่ามกลางความตึงเครียด อ้วนซื่อหลางเฉินจื่อคาดกระบี่คาดเอวเดินมาถึง
เขายังไม่ทันได้พูด อู๋เจียงไห่ก็กลับลำกล่าวหาคนอื่นร้องเรียนว่า "ท่านคะ คนทั้งสี่นี้สมคบกับโจรภูเขา ต้องการชิงข้าวหลวงเพื่อการกุศล บัดนี้ยังจะมาจับตัวข้าน้อยอีก!"
"ลูกข้าน้อยสละชีวิตปกป้องข้าวหลวง จึงหน่วงเหนี่ยวคนชั่วพวกนี้ไว้ได้!"
ใหญ่จงฟังคำของอู๋เจียงไห่แล้วจิตใจตกใจ อู๋เจียงไห่กลับผลักพวกเขาออกไปจริงๆ เขาใคร่จะโต้แย้ง แต่คิดไปคิดมา ตอนอยู่ที่อำเภอเฮ่ยหลิง พวกเขาล้วนอาศัยการคุ้มครองของตระกูลอู๋มาโดยตลอด
เขาครุ่นคิดว่า เมื่อคณะราชทูตจากราชสำนักจากไปแล้ว ก็ยังเป็นตระกูลอู๋ของพวกเขาที่มีอำนาจตัดสินใจ
มังกรแข็งแกร่งยังสู้งูถิ่น!
บัดนี้ยังไม่ควรโต้แย้งนายอำเภอดีกว่า
อู๋หลินถูกคำพูดของบิดาเตือนสติ จึงคร่ำครวญว่า "โจรพวกนี้ยังทำร้ายผู้คนอีก ท่านโปรดวินิจฉัยให้ข้าน้อยด้วย!"
จั้นฮุยขมวดคิ้วมุ่น ชู่อินโมโหกล่าว "คนพวกนี้ช่างกลับลำกล่าวหาคนอื่นเสียจริง!"
จั้นฮุยดึงมือนางไว้ อ้วนซื่อหลางมาถึงแล้ว ไม่จำเป็นต้องพูดไร้สาระกับขยะพวกนี้
กำลังที่บิดาและลูกตระกูลอู๋มั่นใจว่าคนทั้งสี่นี้ตายแน่แล้ว
จู่ๆ อ้วนซื่อหลางเฉินจื่อซึ่งเดินทางเร่งรีบมาถึง เห็นจั้นหลาน จึงเดินไปถึงเบื้องหน้านาง
เขาพินิจดูจั้นหลานที่เต็มไปด้วยโคลนตมอย่างละเอียดแล้ว ยกหมัดขวาทาบที่หน้าอก คำนับนาง "แม่ทัพใหญ่ ข้าน้อยมาล่าช้า!"