ทั้งสี่คนมาถึงโรงเตี๊ยม หลังกินข้าวเสร็จอย่างเร่งรีบ ชู่อินจึงรู้สึกว่าเจ็บขามาก นางอยู่ในห้องของโรงเตี๊ยม เตรียมจะถอดกางเกงลงดูขาของตน
ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูดังมาจากด้านนอก
ชู่อินรัดเข็มขัดเอวใหม่ เปิดประตู ก็เห็นจั้นฮุยยืนอยู่หน้าประตู มองนางด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยความผิด
"ท่านมาทำอะไร?" ชู่อินยังไม่ให้อภัยเขา คว้าประตูปิดทันที จั้นฮุยโดนประตูหนีบมือกะทันหัน
"ท่านไม่เป็นไรหรือไม่?" ชู่อินขมวดคิ้ว จับมือจั้นฮุยขึ้นมาดู
จั้นฮุยฉวยโอกาสเข้าไปในห้อง แล้วปิดประตู
ชู่อินโกรธ ผลักเขาออกไป แต่จั้นฮุยกลับกอดนางไว้แน่นในอ้อมแขน
"อินเอ๋อร์ ข้าขอโทษ ข้าผิดไปแล้ว"
ชู่อินออกแรงผลักเขา แต่ยิ่งผลักเขาก็ยิ่งกอดแน่น ชู่อินเอ่ยอย่างน้อยใจ "จั้นฮุย ตอนนี้ข้าไม่อยากอยู่ห้องเดียวกับท่าน!"
"ท่านไม่เชื่อข้าเลย คิดว่าตัวเองปกป้องข้า คิดว่าตัวเองเก่งกว่าข้าทุกอย่าง ท่านช่าง...
พูดไปพูดมา ชู่อินก็ร้องไห้อย่างน้อยใจ ดั่งเด็กน้อย ไหล่สั่นสะเทือนๆ
จั้นฮุยคลายอ้อมกอด ชู่อินยังคงผลักเขาออกไป "ท่านออกไปเดี๋ยวนี้ ตอนนี้ข้ายังไม่อยากพูดกับท่าน"
จั้นฮุยโดนนางผลัก เซถลา ก้าวเท้าไม่มั่นคง ทั้งสองคนจึงล้มลงกับพื้นด้วยกัน
จั้นฮุยรีบกอดชู่อินไว้ในอ้อมกอดโดยสัญชาตญาณ ชู่อินนอนทับอกเขา พยายามจะลุกขึ้น แต่กลับโดนจั้นฮุยกดลงไป
ชู่อินได้ยินเสียงหัวใจของจั้นฮุยเต้นดังราวกับกลองใบใหญ่ นางรู้สึกได้ว่าท่าทางของทั้งสองคนตอนนี้ช่างน่าอาย แก้มร้อนผ่าว จึงรีบลุกขึ้น
จั้นฮุยยันมือข้างเดียวลุกขึ้น ช่วยปัดฝุ่นบนตัวชู่อิน