จั้นเสวี่ยโหรวมาถึงห้องที่กักขังไป๋ลู่
ไป๋ลู่เห็นจั้นเสวี่ยโหรวก้าวเข้ามา นางเพิ่งแท้งลูก นอนแน่นิ่งอยู่บนเตียงอย่างอ่อนแรง สายตาจาบจ้องไปยังจั้นเสวี่ยโหรวด้วยความแค้นเคืองเป็นล้นพ้น
"จั้นเสวี่ยโหรว! ตัวแสบ ข้าก็ว่าเป็นเจ้า!"
จั้นเสวี่ยโหรวมองไป๋ลู่ด้วยแววตาอ่อนโยน ยิ้มเอ่ยว่า "พี่สาวเป็นอะไรไป? ใบหน้าซีดเซียวเสียจริง!"
ไป๋ลู่โกรธจนกำผ้าปูเตียงแน่น จั้นเสวี่ยโหรวหยิบปิ่นปักผมขึ้นมา แล้วแทงทะลุหลังมือของไป๋ลู่อย่างแรง
นัยน์ตาจั้นเสวี่ยโหรวเยียบเย็นราวกับอสรพิษ เอ่ยเสียงต่ำว่า "ยามนี้เจ้าจะเย่อหยิ่งได้อีกหรือไร!"
ไป๋ลู่กรีดร้องออกมา สาวคว้าเส้นผมของจั้นเสวี่ยโหรวมาช่อหนึ่ง แล้วกระชากศีรษะนางไปกระแทกเข้ากับเสาเตียงอย่างแรง
"อ๊า!" จั้นเสวี่ยโหรวกดลงบนบาดแผลที่มือไป๋ลู่ ไป๋ลู่เจ็บปวดจนต้องปล่อยนาง
"ท่านอ๋องน้อย!"
จั้นเสวี่ยโหรวได้ยินเสียงหญิงรับใช้ของไป๋ลู่กลับมาจากนอกประตู รีบจากไปทันที
ไป๋ลู่จ้องมองแผ่นหลังของจั้นเสวี่ยโหรวที่จากไป มือที่เลือดไหลถูกกุมไว้แน่น นางปฏิญาณในใจว่า เมื่อใดก็ตามที่ได้ส่งสาส์นถึงบิดา ต้องฆ่าจั้นเสวี่ยโหรวผู้หยาบช้าให้จงได้!
......
จวนอ๋องผู้สำเร็จราชการ
แสงตะวันต้องผิวอันขาวผ่องของจั้นหลาน นางนั่งอยู่ข้างหน้าต่าง ขัดเกลาลูกธนูในแล่ง เสี่ยวเถาและหลิวซีอยู่เคียงข้าง
เสี่ยวเถาถามด้วยความสงสัย "คุณหนู สองวันมานี้เหตุใดไม่เห็นท่านอ๋องเสด็จกลับจวนเล่า?"
จั้นหลานไม่ชอบให้เสี่ยวเถากับหลิวซีเรียกนางว่าอ๋องน้อย เมื่อมีเพียงสามคน ก็ให้เรียกคุณหนูจะรู้สึกสนิทสนมกว่า
จั้นหลานรับผ้าเช็ดหน้าสีขาวที่เสี่ยวเถาส่งให้ แล้วเช็ดหัวลูกธนูต่อไป พลางเอ่ยว่า "ท่านอ๋องมีธุระ ต้องออกจากเมืองติ้งอันไปชั่วครู่หนึ่ง"