ชายชุดดำสวมหน้ากากขาวจ้องมองจั้นหลานไม่กะพริบตา จากนั้นก็ยิ้มบาง ๆ พลางเอ่ยว่า "คุณหนูจั้นเป็นหญิงฉลาดเฉลียวจริง ๆ น่าเสียดาย ที่ข้าจำเป็นต้องสังหารเจ้า"
จั้นหลานถูกมัดมือไพล่หลังอยู่ นางมองอีกฝ่าย น้ำเสียงไม่ยอมอ่อนข้อไม่ยอมแผ่ว "บอกมาเถอะ เหตุใดเจ้าจึงต้องฆ่าข้า?"
ชายชุดดำเอ่ยเสียงเบา มีเพียงสองคนเท่านั้นที่ได้ยิน "เจ้าทำให้แผนการอันยาวนานของอ๋องผู้สำเร็จราชการต้องชะงัก เจ้าทำให้เขาต้องยุติภารกิจกอบกู้ราชวงศ์!"
จั้นหลานขมวดคิ้ว นางไม่เคยรู้มาก่อนว่ามู่เหยียนได้ยุติภารกิจกอบกู้แคว้นจงโจว
นางเข้าใจเหตุผลที่อีกฝ่ายต้องการฆ่านางในที่สุด
"นอกจากเรื่องนี้แล้ว เจ้าฆ่าข้า ไม่มีความรู้สึกส่วนตัวเจือปนเลยหรือ?" จั้นหลานถามต่อ
ชายชุดดำยิ้มบาง ๆ มองจั้นหลาน "พูดตามตรง มีอยู่บ้าง แต่ก็ยังไม่ถึงขั้นต้องฆ่าคน"
เชือกที่รัดข้อมือจั้นหลานถูกใบมีดที่ซ่อนอยู่ระหว่างนิ้วของนางกรีดขาด นางพยักหน้าเล็กน้อย "หากเจ้ามีนิสัยเช่นนี้ ข้ากลับเริ่มชื่นชมเจ้าแล้ว!"
ชายชุดดำมองดวงตาของจั้นหลานแล้วเอ่ย "ข้าก็ชื่นชมคุณหนูจั้นเช่นกัน น่าเสียดาย แต่เจ้าจำต้องตาย"
ชายชุดดำดีดนิ้วเรียกคนด้านหลัง พลางเอ่ยเสียงทุ้ม "ฆ่าเสีย!"
ชั่วพริบตา ชายชุดดำก็เริ่มง้างศรขึ้นสาย
ในยามคับขันที่สุด บนยอดไม้ใหญ่สูงตระหง่านเหนือหน้าผา จู่ ๆ ก็มีโซ่สองเส้นพุ่งออกมา มุ่งหน้าหาจั้นหลานและชายชุดดำ
คนบนต้นไม้ใช้โซ่พันเอวชายชุดดำสวมหน้ากากขาวแล้วเหวี่ยงเขาตกลงไปยังหน้าผา