ในรถม้า หลี่ซุ่ยกำลังขบคิดอะไรบางอย่าง ขณะเดียวกัน ตู้กูเอี๊ยนก็หันไปทางหวงกุ่นซึ่งกำลังทำหน้าล้อเลียนแล้วเอ่ยขึ้น "ไอ้หมอนี่ เจ้าคิดถึงใครอยู่หรือไง?"
หวงกุ่นยิ้มแห้งๆ แล้วหันไปถามหลี่ซุ่ย "พี่ซุ่ย ว่าแต่เจ้าน้องสาวเรานี่ มันหม่นหมองเพราะใครจากไปกันแน่นะ?"
หลี่ซุ่ยขมวดคิ้ว "มีคนจากไปหรือ?"
หวงกุ่นเลิกคิ้ว "มีสิ พี่ลองคิดดีๆ ดูนะ"
ขณะที่หลี่ซุ่ยกำลังครุ่นคิด ตู้กูเอี๊ยนก็ปรายตามองหวงกุ่นอย่างดูถูก แล้วชูกำปั้นข่มขู่ "แกพูดจาเหลวไหลอีกที ข้าก็จะทุบหัวแก!"
หวงกุ่นหัวเราะแห้งๆ เขาสังเกตเห็นว่าตั้งแต่เสวี่ยอี้เฟิงจากไป อารมณ์ของตู้กูเอี๊ยนก็ดูแปลกไป
ตู้กูเอี๊ยนรู้สึกหงุดหงิดใจ ทำไมนางถึงต้องรู้สึกเศร้าเพราะการจากไปโดยไม่บอกลาของเสวี่ยอี้เฟิงด้วย
นางรีบแก้ตัว "ข้าปวดท้องเพราะประจำเดือนมา จะทำไมหรือไง?"
คำพูดที่หลุดออกมาโดยไม่ทันคิดของนางทำให้หลี่ซุ่ยหน้าแดงก่ำทันที เขากระตุกมุมปาก ผู้หญิงอย่างตู้กูเอี๊ยนช่างไม่ใช่คนธรรมดาที่ใครจะคาดคิดได้ นางพูดจาโดนใจ กล้าทำในสิ่งที่คนอื่นไม่กล้า ดูเหมือนจะเป็นคนที่กล้าทำอะไรเกินขอบเขตได้ทุกอย่าง
หวงกุ่นไม่รู้จักอาย ถามต่อ "น้องสาวเอ๊ย ประจำเดือนคืออะไรหรือ?"
ตู้กูเอี๊ยนกุมท้องตอบ "ไปถามภรรยาแกเอาเองสิ"
หวงกุ่นกระตุกมุมปาก "ข้าจะมีภรรยาได้อย่างไร ข้าแค่อิจฉาพวกที่มีคนรักเท่านั้นแหละ!"
ตู้กูเอี๊ยนมองไปที่คนขับรถม้า "พี่ใหญ่ เร่งความเร็วหน่อยได้ไหม"
"ได้เลย!"
รถม้าแล่นเร็วขึ้น ระหว่างทางที่สั่นสะเทือน ก็มีเสียงร้องโหยหวนของหวงกุ่นดังออกมาจากในรถ "โอ๊ย! ก้นข้า แผลข้าเปิดออกแล้ว ช่วยเย็บให้ข้าหน่อยสิ!"