ไป๋เฉินมองมารดาของตนด้วยท่าทีไม่เอาจริงเอาจัง ตอบว่า "กระหม่อมไม่เพียงแต่วิตกถึงพี่ใหญ่ ยังวิตกถึงพี่สะใภ้ด้วยพ่ะย่ะค่ะ!"
พระชายาอ๋องผู้สำเร็จราชการแห่งเมืองเจิ้นหนานส่งเสียงเย็นชา "ไม่มีความเป็นผู้ใหญ่เอาเสียเลย นี่หรือที่ทำให้คุณหนูหลิวไม่ยอมมองเจ้า!"
ไป๋เฉินเอียงคอมองพระชายา "มารดา ข้าน้อยช่างไร้ความยุติธรรมนัก ต่อหน้าหลิวซีข้าน้อยจริงจังยิ่งนัก"
"เจ้าน่ะ ควรได้แต่งงานเสียที ครั้งก่อนไม่เห็นนางจงหลียนอี้อยู่ในสายตา แต่นางก็ไม่เห็นเจ้าอยู่ในสายตาเช่นกัน ข้าเห็นว่าหลิวซีก็เป็นหญิงที่รู้จักขนบธรรมเนียมและเข้าใจสิ่งใดควรไม่ควร ตั้งแต่เจ้าชอบนาง ก็จงปฏิบัติต่อนางอย่างดี"
"ขอรับ มารดา บุตรเข้าใจแล้ว" ไป๋เฉินก้มหน้าลงยิ้มน้อยๆ
......
มู่เหยียนและจั้นหลานพร้อมคณะได้อัญเชิญโลงศพของท่านปู่จั้นซินจางเดินทางกลับเมืองหลินเปียนตามเส้นทางหลวง
จั้นหลานวางมือบนโลงศพน้ำแข็งของท่านปู่ น้ำตาในดวงตาถูกกลั้นไว้ "ท่านปู่ ข้ากลับบ้านกันเถิด!"
นางไม่เคยคิดเลยว่าการออกรบครั้งนี้จะกลายเป็นการจากกันชั่วนิรันดร์กับท่านปู่
ลมเหนืออันหนาวเหน็บพัดต้องใบหน้าของจั้นหลาน มู่เหยียนอยู่ข้างกายนาง ยื่นมือสัมผัสมืออันเย็นเฉียบของจั้นหลาน
"หลานเอ๋อร์ เข้าไปในรถม้าเถิด"
จั้นหลานพยักหน้า อากาศยิ่งหนาวขึ้นเรื่อยๆ โลงศพน้ำแข็งจะไม่ละลาย ด้วยวิธีนี้ในการเคลื่อนย้ายร่างของท่านปู่ นางจึงจะวางใจได้
ท่านปู่ต้องอยากกลับไปยังเมืองติ้งอันเพื่อฝังเคียงข้างท่านย่าแน่นอน จั้นหลานคิดจะทำให้ความปรารถนาของท่านปู่เป็นจริง