หวังหมานคิดว่าจั้นหลานไม่กล้ายิงธนู เขาเอ่ยเสียงเย็น "จั้นหลาน เจ้าทำผิดแล้วกลัวถูกจับได้ ถึงได้คิดฆ่าปิดปากหรือ?"
ซิ่ว!
ธนูในมือจั้นหลานพุ่งออกไปโดยไม่ลังเล เสียงดังปัง เกราะเหล็กบนตัวหวังหมานมีลูกธนูปักอยู่หนึ่งดอก
"ปล่อยคน!" จั้นหลานขึ้นสายธนูอีกครั้ง "ลูกต่อไปจะปักกลางอก!"
หวังหมานรีบเอามือกุมศีรษะ เส้นเลือดขมับเต้นตุบ ๆ เหงื่อเย็นผุดตามท้ายทอย ฝีมือธนูของจั้นหลานเขาเคยได้ยินมา เพียงแต่เมื่อครู่เป็นการเตือนสติเท่านั้น
มีคนรีบยกโล่ขึ้นมาคุ้มกันหวังหมานไว้ทันที
หวังหมานเห็นว่าชาวบ้านเริ่มกระสับกระส่าย
"รีบปล่อยท่านทั้งสองสิ!"
"รีบปล่อยบิดามารดาของท่านอ๋องฮวง!"
หวังหมานไม่คิดว่าชาวบ้านจะมีปฏิกิริยารุนแรงขนาดนี้ บิดามารดาของหวงกุ่นมิได้กระทำความผิดใด จั้นหลานยังถือธนูข่มขู่เขา เขาเคยเห็นฝีมือธนูของจั้นหลานในการประชันสี่แคว้นมาแล้ว ถึงกับหลับตาก็ยังยิงกลางอกเขาได้
เขากัดฟัน ส่งสัญญาณให้คนสนิทที่อยู่ด้านหลัง "ปล่อยคน"
บิดามารดาของหวงกุ่นถูกปล่อยตัว ทั้งสองรีบวิ่งตรงไปหาหวงกุ่น หวงกุ่นก้าวยาว ๆ เข้าไปข้างหน้า กางแขนปกป้องบิดามารดาไว้เบื้องหลัง
บิดามารดาของหวงกุ่นมองจั้นหลานด้วยความซาบซึ้ง นี่คงเป็นเหตุผลที่หวงกุ่นยินดีติดตามแม่ทัพใหญ่ของเขาสู่สมรภูมิเพื่อเอาชีวิตเข้าแลกสินะ!
เพราะจั้นหลานก็ยินดีเอาชีวิตคุ้มกันหวงกุ่นเช่นกัน
จั้นหลานเห็นครอบครัวของหวงกุ่นทั้งสามคนปลอดภัยดีจึงโล่งใจ ชั่วครู่วางธนูในมือลง
หวังหมานหัวเราะเย็น "จั้นหลาน มู่เหยียน หากไม่ใช่เพราะพวกเจ้าขัดพระราชโองการ บังอาจเปิดศึกกับซีหรง ชาวเมืองสือหลี่อีกนับหมื่นก็คงไม่ถูกซีหรงสังหารหมู่ พวกเจ้าต่างหากที่เป็นคนฆ่าพวกเขา!"