จั้นฮุยไม่กล้ารีรอ รีบนำแผนที่ศึกที่จั้นหลานวาดไว้ไปมอบให้จั้นเป่ยชางในทันที
จั้นหลานนอนหลับในค่ายทหารสองชั่วยามจึงลุกขึ้น
นางเดินออกจากค่าย ก็เห็นกองทัพตระกูลจั้นกำลังรวมพลเตรียมพร้อมออกศึก
จั้นหลานเห็นภาพเช่นนี้ก็เข้าใจในใจ: จั้นเป่ยชางได้วางแผนการรับมือตามแผนเดินทัพของชนเผ่าซีหรงเรียบร้อยแล้ว
ภายในเต็นท์ใหญ่
จั้นเป่ยชางและจั้นฮุยกำลังตรวจสอบแผนการจัดทัพ
"แม่ทัพ คุณหนูสี่มาแล้ว!" ทหารเข้ามารายงาน
จั้นเป่ยชางเอ่ยตรงไปยังนอกเต็นท์ว่า "หลานเอ๋อร์ เข้ามาเถิด!"
จั้นหลานเปิดม่านเต็นท์ จั้นเป่ยชางเห็นจั้นหลานสวมชุดบุรุษ รวบผมเป็นหางม้าเดินเข้ามา
เขายิ้มพร้อมด้วยความกังวลเล็กน้อย "หนูน้อยเช่นนี้ ต่อไปห้ามเสี่ยงเช่นนี้อีกเป็นอันขาด!"
จั้นหลานพยักรับ จั้นเป่ยชางมองจั้นหลานอีกครั้ง หนูน้อยคนนี้แต่งกายเป็นบุรุษในวันนี้ เข้ากับกองทัพได้กลมกลืนยิ่งนัก ดูท่าทางคล้ายทหารผู้หนึ่งจริง ๆ
นางเอวตรงหลังตั้ง สายตาแน่วแน่ ไม่มีทีท่าหวั่นเกรงแม้แต่น้อยเมื่อข้าศึกจวนตัว
โดยเฉพาะเมื่อคืนวานนี้ นางพาคนเพียงไม่กี่คนกล้าบุกเข้าไปในค่ายข้าศึก และยังนำข่าวกรองสำคัญกลับมาได้อีก
เพียงเท่านี้ จั้นเป่ยชางก็เห็นว่าจั้นหลานเป็นคนที่มีแวว!
"หนูหลาน เมื่อวานได้พบกับมู่เหยียนท่านนั้นหรือไม่?" จั้นเป่ยชางเอ่ยถาม
จั้นหลานนึกถึงภาพเมื่อคืนที่นางกับมู่เหยียนแสร้งนอนร่วมเตียงกัน และรอยกัดที่ลำคอของนาง...
โชคดีที่วันนี้นางสวมชุดบุรุษที่มีคอเสื้อสูง จึงไม่ทำให้ทั้งสองสังเกตเห็นสิ่งผิดปกติใด ๆ