กองทัพตระกูลจั้นตั้งอยู่บนภูเขา ย่อมได้เปรียบด้านภูมิประเทศ ส่วนกองทหารซีหรงติดอยู่ในหุบเขา จึงเสียเปรียบอย่างยิ่ง
ทูป๋าหงมองก้อนหินขนาดมหึมาที่ตกลงมาจากบนภูเขา เห็นทหารซีหรงถูกทับตายเป็นแถวเป็นแนว เขาโกรธจัดจนแค้นขึ้นมือชูดาบโค้งขึ้นสูง ตะโกนลั่นว่า "ฝ่าวงล้อม! รีบฝ่าวงล้อมออกไป!"
การให้ทั้งกองทัพล่าถอยตอนนี้ ยากเย็นเกินไป!
เส้นทางที่พวกเขาผ่านมาเมื่อครู่ ถูกหินก้อนมหึมาปิดกั้นเสียแล้ว
เหนือศีรษะของพวกเขา ลูกธนูยังคงตกใส่รัวเหมือนฝนห่าหนัก ฆ่าฟันทหารซีหรงไม่หยุดไม่หย่อน
จั้นฮุยสวมเกราะเกรียงไกร มองภาพตรงหน้าแล้วเลือดหมุนเวียนสุดหัวใจ การรบครั้งแรกของพวกเขาเป็นไปอย่างราบรื่นจริง ๆ
วันนี้เขาเตรียมกำลังพลสองหมื่นนายมาดักตัดทางที่นี่ ต้องสามารถสังหารกองทหารซีหรงนี้จนสิ้นซากให้ได้!
"ฆ่า! ทิ้งหินต่อไป! ยิง!" มองทหารหน้าด่านซีหรงล้มตายเป็นแถวเป็นแนว ในใจของจั้นฮุยมั่นใจแล้วว่าชนะอยู่รอมร่อ
ทูป๋าหงถึงกับได้สติในตอนนี้ เขาถูกหลอก!
แผนที่ศึกของหนานจิ้นที่เขาได้รับมานั้นเป็นของปลอม!
เขาโกรธกรีดกรายตะโกนลั่นว่า "จัดแถว! ฆ่ากองทัพตระกูลจั้นให้ข้า!"
ทหารซีหรงมีนิสัยโหดเหี้ยมโดยกำเนิด ในกระดูกสันหลังของพวกเขาชอบการสังหารอยู่แล้ว
ทุกคนต่างเอาโล่ประกบกันเหนือศีรษะ ใต้โล่นั้นเปิดเป็นทางเดินแคบพอให้คนหนึ่งวิ่งผ่านได้อย่างรวดเร็ว ย้ายทหารซีหรงออกไปได้สำเร็จ หลบเลี่ยงการโจมตีของกองทัพตระกูลจั้น
แม้จะมีบางคนถูกหินก้อนมหึมาทับล้มลง ทันทีที่นั้นก็มีทหารซีหรงก้าวขึ้นบนศพของเพื่อนตัวเองเข้าแทนที่
ฝ่ามือของจั้นฮุยเหงื่อชื้นโชก กองทหารซีหรงพวกนี้น่าสะพรึงกลัวเกินไป!
การดักตัดทางของเขาบนภูเขา ทันใดนั้นก็ดูอ่อนแอไร้เดียงสาไปเลย!
แม้พวกเขาจะคาดเดาได้ว่าทูป๋าหงจะมาโจมตีฉับพลัน แต่ก็ไม่คิดว่าเขาจะนำกำลังพลมามากมายถึงเพียงนี้