จูเว่ยสีหน้าเก้อเขิน ลดเสียงลงพูดกับทหารยาม แต่ยังถูกจั้นหลานได้ยินบทสนทนานั้นเข้า
"ทุกท่าน นี่คือสิ่งที่ท่านผู้ตรวจการทัพสั่งให้ส่งมาให้ทุกท่าน ท่านกำชับว่าต้องเฝ้าดูคนผู้นี้ให้ดี!"
"ขอให้ท่านมู่วางใจ!"
ทหารยามทานไก่ย่างไปด้วย ดื่มเหล้าองุ่นรสเลิศไปด้วย พลางชมเปรยว่า "โอ้โฮ เหล้าองุ่นนี้หวานฉ่ำดื่มง่ายนัก วันนี้ได้อาศัยบุญท่านมู่จริงๆ!"
"ใช่แล้ว ไก่ย่างกับเหล้าองุ่น ยิ่งดื่มยิ่งเพลิน!"
จั้นหลานหลับตาลง ในหัวเต็มไปด้วยไก่ย่างและเหล้าองุ่น ชาตินี้หล่อนยังไม่เคยได้ลิ้มรสเหล้าองุ่นแม้สักหยด มู่เหยียนจงใจมาหยอกล้อแกล้งหล่อนให้โมโหเล่น!
ท้องของหล่อนส่งเสียงประท้วงดังลั่น!
จั้นหลานที่ทนไม่ไหวแล้วผุดลุกขึ้นยืน เอ่ยปากเรียกจูเว่ยที่กำลังจะก้าวออกจากประตูว่า "ท่านพี่ผู้นี้ ช่วยนำคำพูดของข้าไปบอกท่านมู่ด้วย!"
จูเว่ยหยุดฝีเท้า หันมองจั้นหลาน
"เจ้าเป็นคนหรือไม่ เห็นแต่เครื่องแบบไม่รู้จักคน!" จั้นหลานพูดจบด้วยความโมโห ก็เอนตัวนอนลงบนกองฟาง หลับตานอนไปเลย
จูเว่ยกลอกตาเบาๆ ปากของนางจั้นนี่ก็จัดว่าแสบไม่เบาจริงๆ!
กลับไปแล้ว จูเว่ยเล่าเรื่องสภาพความเป็นอยู่ของจั้นหลานในตอนนี้ให้มู่เหยียนฟังต่อหน้า
มู่เหยียนพยักหน้าด้วยความพอใจอย่างมาก "อืม ทำได้ดี!"
"นางไม่ด่าเราเลยหรือ?" มู่เหยียนจ้องตาจูเว่ยแล้วถาม
จูเว่ยพูดอึกอัก "นางจั้นฝากคำพูดมาถึงนายท่าน นางบอกว่า: เจ้าเป็นคนหรือไม่ เห็นแต่เครื่องแบบไม่รู้จักคน!"