ช่วงนี้จั้นชิงชิงอยู่ในช่วงเฝ้ารักษาครรภ์ นางรู้สึกแปลกใจยิ่ง
ทุกวัน นางต่างไปเยี่ยมจั้นเสวี่ยโหรว เพื่อหาความปลอบใจในใจ
คืนนี้ ก็ไม่ยกเว้น
"น้องสาวเสวี่ยโหรว เจ้าต้องดูแลร่างกายให้ดีๆ นะ!" จั้นชิงชิงเดินออกมาจากห้องของจั้นเสวี่ยโหรวโดยรู้สึกสบายใจ
จั้นเสวี่ยโหรวนอนอยู่บนเตียง แม้แต่จะลุกลงจากเตียงก็ไม่ได้ นางมองร่างที่ส่ายไปมาอย่างพึงพอใจของจั้นชิงชิง ความรังเกียจก็ผุดขึ้นในใจ
นางไม่ได้ดูเหมือนมาเยี่ยมป่วยเลย กลับดูเหมือนมาร่ำไห้งานศพซะมากกว่า!
จั้นชิงชิงตัวดี!
เมื่อฝ่ายนั้นรู้ว่านางอาจไม่มีบุตรได้แล้ว ก็ทำตัวแบบนี้มาตลอด
"จากนี้ไป ห้ามให้จั้นชิงชิงก้าวเข้าประตูห้องข้างแม้แต่ครึ่งก้าว!" จั้นเสวี่ยโหรวสั่งการ
"รับทราบ!"
เหล่าสาวใช้และแม่บ้านรับคำสั่ง
ระหว่างที่จั้นเสวี่ยโหรวฟื้นฟูร่างกาย แม่บ้านจางและแม่บ้านเฉินทั้งสองก็มาดูแลจั้นเสวี่ยโหรวด้วยตัวเอง
ทั้งสองมองหน้ากันสักครู่ แล้วกล่าวกับจั้นเสวี่ยโหรวว่า "คุณหนู เราได้ยินเรื่องหนึ่ง เป็นเรื่องเกี่ยวกับคุณหนูคนที่สอง"
"พูดมา!" จั้นเสวี่ยโหรวกล่าวเสียงเย็น
แม่บ้านจางก้าวออกไปหนึ่งก้าว แล้วลดเสียงลง
"หญิงชราได้ยินมาว่าคุณหนูคนที่สองเมื่อเร็วๆ นี้อาเจียนบ่อย เราจึงไปแอบสังเกตดู ปรากฏว่าในครัวเล็กของคุณหนูคนที่สอง ช่วงนี้กำลังต้มยาถนอมครรภ์"
ดวงตาของจั้นเสวี่ยโหรวเป็นประกายวาบ
แม่บ้านเฉินเสริมว่า "จากประสบการณ์ของพวกเราที่เคยผ่านมาแล้ว คุณหนูคนที่สองน่าจะตั้งครรภ์"
สีหน้าประหลาดใจของจั้นเสวี่ยโหรวหายวับไปทันที จั้นชิงชิงตัวดี ไม่น่าแปลกใจที่วันๆ มาเยี่ยมนาง
ที่แท้ก็มาหาความรู้สึกเหนือกว่าจากนางนี่เอง
คืนอันไร้สาระและสกปรกนั้น นางกลับตั้งครรภ์ลูกของจูโถวหยวน!
เฮอะ!
ช่างน่าขันจริงๆ!