"จั้นชิงชิง เจ้าจงดูให้ดี!" ท่านแม่ทัพจ้านโยนจดหมายฉบับหนึ่งลงบนใบหน้าของจั้นชิงชิง
เปิดจดหมายออก จั้นชิงชิงรู้สึกเพียงแก้มทั้งสองข้างชาไปหมด นั่นคือจดหมายสารภาพบาปที่ชิงเหลียนเขียนขึ้น ระบุถึงเรื่องที่ตนเองรังแกจั้นหลานไว้อย่างชัดเจนทุกประการ
ท่านแม่ทัพจ้านหันไปทางทิศของแท่นบูชาบรรพบุรุษ แล้วกล่าวกับจั้นชิงชิงว่า "ชิงเหลียนตายไปแล้ว สมุนน้อยของเจ้าคือเสี่ยวเหอที่ช่วยทำชั่ว สนับสนุนคนผิด ให้โบยจนตาย!"
คำว่า "โบยจนตาย" เพียงเอ่ยออกมา แม้ในยามฤดูใบไม้ผลิ จั้นชิงชิงก็ยังรู้สึกหนาวเย็นไปทั้งกาย นางลืมไปได้อย่างไรว่า อาของนางคือแม่ทัพที่เด็ดขาดไม่ลังเล!
อำนาจกดดันโดยรอบกายของจั้นซินจาง แผ่กระจายจนผู้คนหายใจแทบไม่ออก สายตาของเขาจับจ้องไปที่รอยฟกช้ำตามกายและใบหน้าของจั้นชิงชิง
"จั้นชิงชิง สิบม้านั้นเจ้าหนีไม่พ้น! เจ้าจงสาบาน หากยังกล้ารังแกจั้นหลานอีก ให้เจ้าได้ตายอย่างไม่เป็นสุข!" ทุกถ้อยคำของจั้นซินจางเฉือนเข้าที่หัวใจของจั้นชิงชิงดั่งมีดคม
ร่างของจั้นชิงชิงสั่นเทิ้ม รู้สึกว่าความเย็นภายในห้องค่อย ๆ เลื้อยจากขาขึ้นไปถึงแขน
นางเข้าใจในใจดีว่า หากไม่เพราะตนได้รับบาดเจ็บอยู่แล้ว การถูกลงทัณฑ์ตามกฎตระกูลถึงสามสิบม้านั้น นางหนีไม่พ้นแน่นอน!
"เจ้าค่ะ ท่านอาหลานรู้สึกผิดแล้ว หากครั้งหน้าทำผิดอีก ขอให้หลานตายอย่างไม่เป็นสุข!" จั้นชิงชิงสาบานต่อหน้าแผ่นป้ายบรรพบุรุษจนจบ แล้วตัวสั่นเดินออกจากหอเทพบุรุษไป
จั้นหลานก้มหน้ามองพื้นแตะเพียงสามนิ้วจากปลายเท้าของตน ฟังจั้นชิงชิงพูดจาเหลวไหล แล้วคิดว่านางจะต้องคิดการปองร้ายตนอีกอย่างแน่นอน!
คราวหน้า คงไม่ถึงกับจ้างมือสังหารมาฆ่านางกระมัง? เริ่มจะน่าสนใจขึ้นมาแล้ว......
เสียงของท่านแม่ทัพจ้านดึงความคิดของจั้นหลานกลับมา