จวนมู่
ชายชุดดำคนหนึ่งโค้งคำนับต่อมู่เหยียนซึ่งกำลังอ่านตำราพิชัยสงคราม พร้อมรายงานสิ่งที่ตนพบเห็น
"หลิวซี บุตรสาวของขุนนางหลิว ฆ่าหลี่คาง" มู่เหยียนลูบแหวนหยกดำบนมือ โดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง
ชายชุดดำรายงานต่อว่า "จั้นหลาน ลูกเลี้ยงของตระกูลจั้น ลงมือสังหารจี้ซื่อด้วยตนเอง"
พอฟังจบ มู่เหยียนก็วางหนังสือในมือลง
เขาเงยตาขึ้น มุมปากยกยิ้มเย็น "จี้ซื่อใจโหด ส่วนจั้นหลานน่ะหรือ...ใจโหดและมือก็โหด"
จั้นหลานไม่ใช่สาวดีอะไรจริงๆ ด้วย เริ่มจากเลียนแบบวิธีทำลายความบริสุทธิ์ของจั้นชิงชิง ครั้นแล้วยังอาศัยเรื่องชู้สาวสังหารจี้ซื่ออีก
โต้กลับสองชั้นโดยไม่แสดงสีหน้า
ยิ่งไปกว่านั้น จั้นหลานยังให้หลิวซีลงมือสังหารหลี่คางด้วยตนเอง ทำให้นางต้องมาเรือลำเดียวกับนาง ใครก็หักหลังใครไม่ได้
ชั้นเชิงสูงส่งนัก!
มู่เหยียนเก็บรอยยิ้มอันแทบมองไม่เห็น ค่อยๆ ขมวดคิ้ว คิดทบทวน: แต่ว่า เป้าหมายของนางเป็นเพียงแค่ทำร้ายครอบครัวของจี้เยว่ หรือว่าทั้งตระกูลจั้นกันแน่?
แล้วเหตุใดเล่าจึงต้องทำเช่นนี้?
เขามองไปทางชายชุดดำ "จูเว่ย ถึงเวลาแล้วที่หลิวซีควรได้พบหน้าบิดาของนาง หลิวซีผู้นี้ ข้ามีประโยชน์"
"ขอรับ นายท่าน"
ชายชุดดำหายลับไปจากจวนมู่
......
เช้าวันรุ่งขึ้นที่จวนแม่ทัพ เสียงร่ำไห้ปวดร้าวก็ดังขึ้น
"แม่!" ตื่นขึ้นมาแล้วรู้ว่ามารดาถูกจับใส่กรงหมูจุ่มน้ำ จั้นชิงชิงร่ำไห้สุดชีวิต
ดวงตาทั้งสองข้างบวมเป่งเป็นลูกท้อ นางสะอื้นไห้ ขณะที่หลิวซีลูบหลังปลอบโยน
"คุณหนูรอง โปรดระงับความโศก ฮูหยินบนสวรรค์คงไม่อยากเห็นท่านเป็นเช่นนี้หรอก"
จั้นชิงชิงกัดฟันกรอด "ต้องเป็นจั้นหลาน นางฆ่าแม่ของข้า ทำร้ายข้า... ข้าจะฆ่านาง!"
"คุณหนูรอง โปรดระวัง กำแพงมีหู คนมีตา" หลิวซีเตือน