เซินซานได้ยินจั้นหลานเอ่ยเช่นนั้น สีหน้าพลันระริกระรื่นขึ้นมาทันใด "ของขวัญของคุณหญิงจั้นต้องเป็นของขวัญชิ้นใหญ่เป็นแน่!"
เมื่อครู่จั้นหลานช่วยให้ร้านของตระกูลเขาพลิกฟื้นกลับมามีชีวิตได้อย่างง่ายดาย ต่อจากนั้นทั้งสองก็ร่วมลงนามในสัญญาความร่วมมือกัน
หากจั้นหลานจะมอบของขวัญให้ ล้วนต้องเป็นเรื่องใหญ่โต
จั้นหลานหัวเราะเบา ๆ "ถือว่าไม่ใช่หรอก แต่ทำให้เจ้าร่ำรวยได้จริง!"
แววตาเซินซานเป็นประกายขึ้นมา ตั้งใจฟังจั้นหลานพูด
จั้นหลานลดเสียงต่ำลงกล่าว "ในลานบ้านของพวกเจ้ามีเหมืองทองคำที่บรรพบุรุษทิ้งไว้ อยู่ใต้ต้นหวยใหญ่ร้อยปีต้นนั้นในลานบ้าน เจ้าไม่เชื่อก็ลองพรวนดินดูสิ!"
เซินซานฟังคำของจั้นหลานแล้ว มองจั้นหลานด้วยสีหน้าไม่อยากเชื่อ พลางส่ายหน้าเอ่ย "คุณหญิงจั้น เรื่องนี้ล้อเล่นไม่ได้นะ!"
จั้นหลานยิ้มพลางกล่าว "นี่คือสิ่งที่บรรพบุรุษของเจ้าทิ้งไว้ให้ เจ้าพ่อควรจะบอกเจ้าแล้วนะ!"
ชาติก่อน เซินซานยามที่กิจการล้มละลายสิ้นเนื้อประดาตัว ไปที่ใต้ต้นหวยใหญ่ในบ้านของตนเอง เตรียมจะผูกคอตาย
พอปีนขึ้นไปบนต้นไม้เพื่อผูกเชือก ก็ไม่คิดว่าบนต้นไม้จะสลักตัวอักษรไว้หนึ่งบรรทัด ประโยคหนึ่งว่า "ใต้ต้นไม้นี้มีสรรพสิ่งซ่อนอยู่!"
จั้นหลานเอ่ยเตือน "ท่านพ่อเจ้าไม่ได้บอกเจ้าเรื่องต้นหวยใหญ่หรือ?"
เซินซานทำหน้าลำพึงนึกถึงอดีต ทันใดนั้นก็ตบหัวตัวเองพลางเอ่ย "ท่านพ่อข้าบอกว่า ค้าขายขาดทุนแล้ว อย่าผูกคอตายใต้ต้นหวยใหญ่ในบ้านเป็นอันขาด!"