ชู่อินอยู่ภายในรถม้า พึมพำกับตัวเองว่า "ทั้งสองคนจากไปโดยไม่บอกลา ไม่แม้แต่จะพูดสักคำเดียว!"
คิดถึงตรงนี้แล้วนางก็รู้สึกอึดอัดใจ ชูสยงผู้ชั่วร้าย ในวังไม่ใช่บอกนางหรือว่า ออกมาจากวังแล้วจะมีเรื่องจะพูดกับนาง?
แล้วเหตุใดชูสยงกลับจากไปโดยไม่ได้พูดอะไรสักคำ!
เขาหมายความว่าอย่างไรกันแน่?
ตอนนี้แม้แต่จั้นหลานก็ยังไปที่ชายแดน เห็นได้ชัดว่าศึกครั้งนี้วิกฤตเพียงใด!
หากนาง...ไม่ได้พบชูสยงและจั้นหลานอีกจะทำอย่างไร?
คิดถึงตรงนี้ ชู่อินก็เหงื่อแตกพลั่กทั้งตัว!
นางต้องเห็นพวกเขาด้วยตาตัวเองเท่านั้น จึงจะวางใจได้!
ชู่อินแอบเขียนจดหมายฝากไว้ที่บ้าน แล้วพกธนบัตรและองครักษ์สองคนออกเดินทาง
โชคดีที่สองวันนี้บิดานางยุ่งจนไม่มีเวลากลับบ้าน ส่วนมารดานางก็ไปสักการะพระที่วัด ไม่ได้อยู่บ้าน
พอพบว่านางไม่อยู่บ้าน คงจะตามไม่ทันแล้ว
ชู่อินออกจากบ้านมาตามถนนหลวงเพื่อไล่ตามจั้นหลาน โดยเลี่ยงเส้นทางพ่อค้าโดยสิ้นเชิง
จั้นหลานแต่งกายเป็นบุรุษ แต่งองค์ทรงตัวเป็นพ่อค้า พาหลงคงและบ่าวของนางรวมเก้าคน หลังผ่านไปสามวันก็มาถึงเมืองหลินเปียนในที่สุด
จั้นหลานนั่งรถม้าวนรอบเมืองหลินเปียนหนึ่งรอบ เพื่อสำรวจภูมิประเทศที่นี่
สามวันนี้พวกเขาเร่งเดินทางทั้งวันทั้งคืน จั้นหลานลงจากรถม้าอย่างเหนื่อยหน่าย ไปนั่งที่แผงขายเกี๊ยวน้ำแห่งหนึ่ง กินเกี๊ยวน้ำไปสองชามในอึดใจเดียว
อีกเก้าคนก็แต่งกายเป็นบ่าวพ่อค้า ตามจั้นหลานกินจนอิ่มท้อง