หน้าประตูห้างข้าวหลินตระกูลเซิน ฝูงชนพากันซุบซิบวิพากษ์วิจารณ์
"ดูสิ ท่านตระกูลเซินค้าขายอย่างซื่อสัตย์เพียงใด ข้าวสารเก่าก็คือข้าวสารเก่า ข้าวสารใหม่ก็คือข้าวสารใหม่!"
"ใช่แล้ว ต่อไปซื้อข้าวอย่าหวังของถูกนัก ร้านตรงข้ามพวกนั้น ช่างมีจิตใจดำเสียจริง!"
ไม่นานนัก ข้าวสารสองตะกร้าใหญ่ก็ขายหมดเกลี้ยงในชั่วพริบตา
เซินซานยืนอยู่บนชั้นบน มองจนตาค้าง
รอยย่นบนใบหน้าของเขาคลายออกทันที ดีใจจนต้องตบต้นขาตัวเองเสียงดัง "โอ้ย คุณหนูผู้นี้ ท่านมิใช่เทพเจ้าหรือ!"
จั้นหลานยิ้มบางๆ หวัวเฮ่งร้านหลิวรีบร้อนเข้ามาถาม "นายท่าน ยังจะขายต่ออีกหรือไม่?"
เซินซานตื่นเต้นจนแทบจะกระโดดโลดเต้น "ขายสิ รีบฉวยโอกาสขายเร็วเข้า อย่าให้สุนัขจิ้งจอกแก่ตรงข้ามพวกนั้นเรียนรู้เอาไปใช้!"
"ขอรับ!"
จั้นหลานยกมุมปากยิ้ม "สุนัขจิ้งจอกแก่ตรงข้ามพวกนั้น หาได้ใจกว้างเช่นนายท่านเซินไม่ สายตาพวกเขาสั้นนัก เห็นแก่ประโยชน์เฉพาะหน้าเกินไป ย่อมไม่ทำการค้าที่ขาดทุนเช่นนี้หรอก!"
เซินซานมองท่าทางของจั้นหลาน จากเมื่อก่อนที่ดูแคลน กลับกลายเป็นความเลื่อมใส เขาคำนับให้จั้นหลานหนึ่งครั้งแล้วกล่าว "เชิญคุณหนูเข้าไปสนทนาข้างในเถิด!"
จั้นหลานลุกขึ้นยืน ทั้งสองคนเดินเข้าไปในห้องงามที่อยู่ด้านใน
"ขอนามสกุลอันสูงส่งของคุณหนูได้หรือไม่!" เซินซานถามอย่างร้อนรน สั่งให้บ่าวรับใช้นำผลไม้อบแห้งและน้ำชามาวาง
จั้นหลานมองตาของเซินซานแล้วกล่าว "ข้านามสกุลจั้น บัดนี้มีโอกาสหนึ่งที่ทำให้ห้างข้าวหลินตระกูลเซินของท่านเลื่องชื่อได้ และยังสามารถทำชื่อเสียงไปทั่วทั้งแคว้นหนานจิ้น!"