เซี่ยอวี่สีหน้าจริงจังกล่าวขึ้นว่า "ผลสรุปคือหลิวฉว่างถูกจั้นหลานชกจนหน้าน่วม ฟันหน้าหลุดไปหนึ่งซี่ หลิวฉว่างพูดจาลวนลามนาง จั้นหลานก็เตะเข้าที่จุดอ่อนของเขา..."
ไป๋ฉี่เหลือบมองเซี่ยอวี่ "บาดเจ็บหนักหรือไม่?"
"หมอทหารไปดูแลแล้ว บาดแผลด้านล่างค่อนข้างหนัก คาดว่าต่อไปคงไปโรงโสเภณีไม่ได้อีก"
แววตาของไป๋ฉี่หรี่ลง "หญิงสาวที่ดุเดือดยิ่งนัก"
"เมื่อครู่เสียงนั้นเป็นของทหารเก่าหรือ?"
เซี่ยอวี่ส่ายหน้า "เป็นเสียงของทหารใหม่!"
ไป๋ฉี่เลิกคิ้ว ทหารใหม่เหล่านี้เข้ามาได้สองเดือนแล้ว ต่างบ่นว่าเพราะการฝึกอันโหดเหี้ยม
เขาไม่เคยได้ยินเสียงตะโกนที่ปลุกเร้าจิตใจเช่นนี้มาก่อน
เซี่ยอวี่เล่าเรื่องทั้งหมดที่จั้นหลานเตือนทหารเก่าและปลุกใจทหารใหม่อย่างละเอียด
ไป๋ฉี่เช็ดทวนรบต่อไปพลางกล่าว "เอาชนะด้วยความรุนแรง ฆ่าไก่ให้ลิงดู กลวิธีแก่จัด ใครไม่รู้คงคิดว่านางเป็นแม่ทัพใหญ่ในกองทัพ"
"เรียนแม่ทัพใหญ่ ฝ่าบาทลืมไปแล้วหรือว่าตอนปะทะกับชนเผ่าซีหรง นางเคยได้รับความดีความชอบขั้นหนึ่ง"
ไป๋ฉี่มองเซี่ยอวี่ ยิ้มบางๆ "นางงดงามมากหรือ?"
เขาได้ยินถึงความชื่นชมที่นางมีต่อจั้นหลานจากคำพูดของเซี่ยอวี่
เซี่ยอวี่เก้อเขิน ใช้นิ้วชี้ขยี้คิ้วกล่าว "นางมีบุคลิกโดดเด่น ใบหน้างดงาม...โดยเฉพาะเวลาออกคำสั่ง ราวกับแม่ทัพหญิงที่ผ่านศึกมานับร้อย"
ไป๋ฉี่วางทวนรบลง เงยหน้าขึ้นมองเซี่ยอวี่ "เจ้านี่ อย่าให้วีรบุรุษลุ่มหลงในสตรีเป็นอันขาด"
เซี่ยอวี่รีบยืดตัวตรง "กระหม่อมจะไม่เป็นเช่นนั้นแน่นอน แม่ทัพใหญ่ ข้ามีข้อสงสัยอยู่อย่างหนึ่ง เหตุใดท่านจึงรู้ว่าหลิวฉว่างมีนิสัยหยิ่งยะโส ชอบก่อเรื่องอยู่เสมอ แต่กลับเลื่อนยศให้เขา"