นางเมื่อครั้งนั้นปราบเป่ยเย่ได้ พี่น้องสองคนนี้ต่างก็มีพลังการต่อสู้ที่เกินจะประมาณได้
เพียงแต่น่าเสียดาย เพราะทั้งสองโดดเด่นเกินไป ถูกทัพเป่ยเย่ประกาศรางวัลหัวสูงส่ง สงครามสุดท้าย พี่น้องสองคนก็ตายลงกลางสมรภูมิ
"เยี่ยเซี่ยวหู่ เยี่ยเซี่ยวลิ่ว ไปเถิด อยู่เป็นเพื่อนแม่ทัพวิ่งอีกสองรอบ" จั้นหลานเอ่ยเสียงเรียบเฉยเช่นนี้
พี่น้องสองคนเริ่มจากฉงน แล้วก็ตกใจ กลายเป็นว่าแม่ทัพจั้นรู้จักหรือเปล่า ชื่อของพวกเขา
พวกเขากับพี่น้องที่พักอยู่ร่วมค่ายทหาร แค่จำชื่อของคนอื่นก็ต้องใช่เวลาหลายวันแล้ว บัดนี้ยังมีบางคนแยกพวกเขาสองคนพี่น้องไม่ออกอีก
ความตื่นเต้นที่เต็มไปด้วยความถูกเอาใจใส่ผุดขึ้นในใจทั้งสอง พวกเขามีใจกันเร่าร้อน พร้อมกับพูดพร้อมกันว่า "ขอรับ แม่ทัพ!"
จน บนใบหน้าพร้อมรอยยิ้ หายใจเป็นไอน้ำสีขาวในอากาศหนาว มองเห็นทั้งสองคนแล้วรู้สึกสบายใจ
หนึ่งเดือนผ่านไป นางไม่เคยปลุกรับทหารใหม่อีกต่อไป
เพราะเพราะความเพียรพยายามของนางวันแล้ววันเล่า ในที่สุดคนที่มาวิ่งฝึกด้วยกับนางก็มีมากขึ้นง จากสองคนในเริ่มแรก พัฒนาจนหลายพันคน
หวกกุ่นวิ่งอยู่ข้างๆ จั้นหลานเอ เถอะถามว่า "แม่ทัพจั้น เหตุใดท่านไม่ให้กลุ่มลูกหมาเหล่านั้นลุกขึ้น พวกเขาได้นอนอย่างสบายอยู่บนเตียงทุกวัน"
จ้นหลานยิ้มบางๆ "มนุษย์ได้มันไปแล้วก็ต้องเสียมันไป เมื่อให้ออกไปไถ่ใจก็ไขได้รับสิ่งนั้น"
หวงกุ่นสับสน… ใบหน้าของเซียวเฉินมาพร้อมรอยยิ้มล้ำลึก ในชาตีก่อน จั้นหลานก็ฝึกทัพด้วยวิธีนี้
ในไม่ช้า ผลเริ่มออกจริง ปลาในสระน้ำ จะเริ่มกระเพื่อมแล้วจริงสักที