"ข้าก็ไม่มีเหตุผล แล้วเจ้าจะทำอะไรข้า!"
โป๊ะ!
หลิวฉว่างชกเข้าที่ใบหน้าหวงกุ่นเต็มแรง หวงกุ่นสายตาพร่าเลือน เซลงกับพื้น
จั้นหลานและเซียวเฉินหันมองหลิวฉว่างพร้อมกัน
หลิวฉว่างหัวเราะคำราม "เด็กน้อยปากยังไม่หอม รบมาไม่ถึงครั้งเดียว ยังกล้าอวดดีต่อหน้าข้าอีก!"
"ฮ่าๆๆ..." เสียงหัวเราะครืนดังขึ้นรอบด้าน
จั้นหลานมองหลิวฉว่างด้วยแววตาเย็นชา "รองแม่ทัพหลิว เจ้าลงมากเกินไปแล้ว!"
หลิวฉว่างใช้ลิ้นดันแก้ม "คุณหนูจั้น การศึกสงครามไม่ใช่เรื่องพูดเล่น เจ้าพาพวกกะเทยเหล่านี้มาทำอะไร ดูสิพวกทหารใหม่อ่อนหัดนั่น ยังรอเจ้าฝึกอยู่ ข้าว่า ยกให้ข้าจัดการเถอะ!"
จั้นหลานมองตามทิศที่นิ้วหลิวฉว่างชี้ ในสายลมหนาว ทหารใหม่ที่เพิ่งมาถึงกำลังยกหม้อใบใหญ่ด้วยสองมือ ยืนทรงม้าอยู่
พวกเขามองมาทางนี้ด้วยความสยดสยอง ไม่กล้าขยับแม้แต่นิดเดียว
จั้นหลานหัวเราะเย็น "เจ้าทำร้ายคนของข้า ข้าขอรองแม่ทัพหลิวสู้สามเต็มไม่เกินเลยใช่ไหม!"
หลิวฉว่างลูบคาง กวาดสายตากวาดจั้นหลานตั้งแต่หัวจรดเท้า แม้นางจะแต่งชุดชาย ก็ยังมองเห็นรูปร่างงดงามได้ไม่ยาก
หญิงงามเช่นนี้จะนำทัพรบได้จริงหรือ เขาจะเชื่อได้อย่างไร?
ยิ่งไปกว่านั้น อีกฝ่ายก็หยิ่งผยองเกินไป แค่สามเต็ม? จั้นหลานกลัวว่าตนเองจะรับสามเต็มของเขาไม่ไหวกระมัง!
หลิวฉว่างยิ้มเหยเก "ได้! ไม่ต้องพูดถึงแค่สามเต็ม ข้ายินดีรับมือกับคุณหนูจั้นจนถึงรุ่งสางเลย! ฮ่าๆๆ..."
ลูกน้องของหลิวฉว่างก็หัวเราะครืนออกมาอีกครั้ง
"ขอข้าจัดการเถอะ..." เซียวเฉินพูดขึ้นข้างกายจั้นหลาน แววตาของเขาเย็นเยียบจนถึงกระดูก