สายน้ำไหลเชี่ยวกราก จี้ซื่อและหลี่คางถูกเชือกมัดแขวนไว้ในกรงหมู จุ่มแช่อยู่ในแม่น้ำ
ศีรษะของทั้งสองโผล่พ้นน้ำ ในบางครั้งก็ถูกน้ำจนสำลักจนน้ำตาไหล
เลือดสีแดงเข้มซึมออกจากร่างของทั้งสอง ปนไปกับสายน้ำลอยไปไกล
ปลายเชือกอีกด้านของกรงหมูถูกผูกไว้กับก้อนหินก้อนหนึ่ง เชือกป่านเส้นนี้เมื่อถูกกระแสน้ำเชี่ยวกรากกัดเซาะ ไม่เกินสองชั่วยามก็จะขาด
จั้นหลานก้มตัวลงยื่นมือลงไปคนน้ำในแม่น้ำ น้ำที่เย็นเฉียบทำให้ขนบนแขนของนางลุกชัน
นางสลัดมืออย่างสบายใจ แล้วนั่งลงบนก้อนหินใหญ่ริมฝั่ง จ้องมองทั้งสองราวกับสิงโตที่จับเหยื่อได้อยู่ในมือ
"คุณหนู เราไม่มีความแค้นต่อกันเลย ท่านปล่อยข้าเถิด ข้าแอบเก็บเงินไว้หนึ่งร้อยตำลึง ขอเพียงท่านปล่อยข้า เงินทั้งหมดก็เป็นของคุณหนู!"
ผู้ที่พูดคือหลี่คางที่พูดพลางสูดน้ำเข้าปากพลางร้องขอชีวิต
"ข้าแต่เดิมเป็นเพียงบัณฑิตยากจน แต่ใครจะคิดว่านังจี้ซื่อแก่เล่มนี้มันไม่รู้จักอาย มันข่มขู่บังคับข้า..." หลี่คางพูดอย่างรีบร้อน
จี้ซื่อจ้องหลี่คางด้วยสายตาโกรธเกรี้ยว ความเย็นของสายน้ำยังไม่เท่ากับคำพูดของเขาที่แทงใจนาง
ผมและอาภรณ์ของนางเปียกโชกไปทั้งตัว ความเจ็บปวดบนเรือนกายราวกับไฟเผา
จี้ซื่อรู้สึกเสียใจเป็นอย่างยิ่ง พลางด่าทอเสียงดัง "ถุย! หลี่คาง เจ้าชั่วช้า ต่ำทราม! ยังจะเรียกว่าผู้ชายได้อีกหรือ!"
จั้นหลานฟังทั้งสองด่ากันเองจนสนุก นางยิ้มบางๆ ถือไม้ท่อนหนึ่งที่หยิบขึ้นมาได้ตามอำเภอใจ ดีดน้ำในแม่น้ำเป็นจังหวะ
จนกระทั่งทั้งสองทะเลาะกันจนหมดเรี่ยวแรง จั้นหลานจึงเอ่ยไปทางหลิวซีที่ซ่อนตัวอยู่ในความมืด "ออกมาเถิด!"