จี้ซื่อถูกจั้นหลานข่มขู่จนราวกับวิญญาณถูกชิงไปจากร่าง ดวงตาของนางเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัว เอ่ยอ้อนวอน
"ไม่ ข้า... ลูกของข้า เขาไม่เคยทำอะไรผิด ไม่ จั้นหลาน นั่นคือเลือดเนื้อของตระกูลจั้น เจ้าทำไม่ได้!"
จั้นหลานมองนางด้วยสายตาแน่วแน่ พูดต่อไปว่า "เช่นนั้นหรือ? ปีนั้นเจ้าแต่งงานกับแม่ทัพจั้นได้อย่างไร? ลูกแฝดชายหญิงคู่นั้นของเจ้ามาอย่างไร เจ้าคิดว่าแม่ทัพจั้นจะปฏิบัติต่อลูกชายและลูกสาวของเจ้าอย่างไร?"
"เจ้าพูดเหลวไหล!" จี้ซื่อดวงตาว่างเปล่า ใกล้จะสิ้นสติเต็มที
จั้นหลานใช้ปลายนิ้วเกลี่ยเส้นผมที่ปลิวตามลม ทิ้งไว้ด้านหลังใบหู เสียงเย็นเยียบ "เหลวไหลหรือ? ปีนั้นเจ้าได้เสียกับชายก่อนแต่งงาน แล้วฉวยโอกาสที่แม่ทัพจั้นมาเป็นแขกที่จวนของเจ้า กลั่นแกล้งใส่ร้ายว่าแม่ทัพจั้นล่วงเกินความบริสุทธิ์ของเจ้า ทำให้เขาจำใจต้องรับเจ้าเป็นอนุภรรยา"
"อย่างไรเสีย องครักษ์คนรักของเจ้าคนนั้นก็จะมาถึงเมืองติ้งอันในอีกไม่ช้า อนุภรรยาคนที่สองคงจะคิดถึงการได้กลับมาอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันทั้งครอบครัวเป็นแน่!"
จั้นหลานเล่าเรื่องราวในอดีตของจี้ซื่ออย่างสงบนิ่ง ไม่สะเทือนแม้แต่น้อย จี้ซื่อแทบจะเป็นลม
ปีนั้นนางยังเยาว์วัยและโง่เขลา กำลังมีความรักอันลึกซึ้งกับองครักษ์คนหนึ่งในจวน จึงแอบล่วงเกินกัน
ไม่คิดว่าจะตั้งครรภ์
นางจึงวางแผนกลายเป็นอนุภรรยาของจั้นเป่ยชาง
แต่เรื่องนี้ไม่มีทางมีผู้ใดรู้ได้ เรื่องของนางกับหลี่คางเกิดจากการทรยศของหลิวซี แล้วจั้นหลานรู้ความลับที่นางฝังไว้ในใจได้อย่างไร!