ท่านย่าเอ่ยด่าขึ้นว่า "บ่าวในจวนแม่ทัพยิ่งทำตัวไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงขึ้นทุกที เอาแต่สาละวนอยู่กับเรื่องงมงายทั้งวัน ข้าเองจะไปดูให้รู้เรื่อง"
ท่านย่าเดินนำหน้า ฉินซวงเดินตามหลัง ไปด้วยกันที่เรือนไม้ข้างตะวันตกซึ่งใช้เป็นที่เก็บฟืน
อนุภรรยาคนที่สองรู้สึกผิดสังเกต จึงเดินตามไปด้วย
สาวใช้ผลักประตูเปิดออก เห็นตัวจั้นหลานถูกมัดเอาไว้ ทั้งยังมีท่าทางตื่นตระหนกถือไม้ตะบองพยายามจะขัดขืนอะไรบางอย่าง พอเห็นท่านย่ากับฮูหยินใหญ่ จั้นหลานก็ทิ้งไม้ตะบองลง น้ำตาไหลริน
"ท่านย่า ฮูหยินใหญ่!" ร่างของจั้นหลานสั่นเทา ฝ่ามือขวายังคงมีเลือดหยดลงพื้น พอหันไปเห็นอนุภรรยาคนที่สอง จึงเอ่ยเรียกเสียงแผ่วเบา "อนุภรรยาคนที่สอง"
"นี่มันเรื่องอะไรกัน?" ท่านย่าขมวดคิ้วจ้องไปทางอนุภรรยาคนที่สองจี้ซื่อ
ต่อให้จี้ซื่อจะไม่ถูกชะตากับแม่ลูกคู่นี้ในห้องด้านหลังสักเพียงใด ก็ไม่ควรทำเรื่องเกินขอบเขตถึงเพียงนี้!
ก็แค่เงินเดือนเดือนละไม่กี่ตำลึงเท่านั้น จำเป็นต้องกลั่นแกล้งแม่ลูกคู่นี้ถึงเพียงนั้นเชียวหรือ วิธีการหยาบช้าอย่างเห็นได้ชัดเช่นนี้ ช่างต่ำทรามเกินไป
อีกอย่าง หากคิดจะจัดการใครสักคน คิดจะพาออกไปแก้ปัญหานอกจวนไม่ปลอดภัยกว่าเชียวหรือ?
โง่เขลานัก!
ท่านย่าเหลือบตามองอนุภรรยาคนที่สองแวบหนึ่ง
ก่อนหน้านี้ นางก็เคยได้ยินมาว่า วัยเด็กจั้นหลานมักถูกอนุภรรยาคนที่สองขังไว้ในเรือนไม้แล้วปล่อยให้หิวข้าวเป็นประจำ ไม่นึกว่าเวลาล่วงเลยมาหลายปีเช่นนี้ ยังไม่รู้จักสำนึกอีก!
ฉินซวงขมวดคิ้วตรวจดูบาดแผลของจั้นหลาน "หลานเอ๋อร์ ใครทำร้ายเจ้า? นอกจากบาดแผลที่มือแล้ว ยังมีที่อื่นอีกหรือไม่!"
"ไม่มีใครทำร้ายข้าหรอก เป็นข้าเองที่ไม่ระวังมีดบาดเอง" จั้นหลานส่ายหน้า สายตาหลบเลี่ยงไม่กล้ามองหน้าจี้ซื่อ
จี้ซื่อหัวเราะเย็น "ข้านึกว่าเรื่องใหญ่โตอะไร ที่แท้ก็แค่บาดแผลเล็กน้อยเท่านั้น ทายาเสียหน่อยก็หายแล้ว อย่ามาแสร้งทำเป็นน่าสงสารเลย ข้าจะไปดูแลชิงชิงแล้ว!"
ในใจนางรู้สึกผิดหวังอยู่บ้าง ที่แท้ชิงเหลียนก็ใช่ว่าจั้นหลานจะเป็นคนฆ่า ตอนแรกนางนึกว่าจั้นหลานจะถูกใครบางคนทำร้ายจนตายไปเสียอีก แต่ไม่คิดว่าเพียงแค่นี้เอง!