เสวี่ยหลิงเอ๋อร์ตกใจยิ่งนัก พอเห็นชัดแล้วว่าเป็นใคร นางจึงถอนใจโล่งอกแล้วเอ่ยว่า "พี่หวงกุ่น ท่านทำให้ข้าตกใจตายเลย!"
หวงกุ่นเป็นคนที่ชอบคิดมากเกินเหตุ กระทรวงโยธาอยู่ไม่ไกลจากจวนอ๋องผู้สำเร็จราชการนัก พอจัดการงานในมือเสร็จ ก็นึกถึงเรื่อง "กิ๊ก" ระหว่างจูเว่ยกับเสวี่ยหลิงเอ๋อร์เมื่อคืนนี้ ยังคงเห็นว่าคนทั้งสองไม่ควรทำเช่นนี้
เขาจึงหาเวลาว่างแวะมา อยากเตือนสติจูเว่ยหรือไม่ก็เสวี่ยหลิงเอ๋อร์
หวงกุ่นมองเสวี่ยหลิงเอ๋อร์ด้วยสีหน้ากล่าวอย่างจริงจัง "เรื่องระหว่างเจ้ากับจูเว่ย ข้ารู้หมดแล้ว ตอนนี้เจ้ายังคบหากันอยู่หรือไม่?"
เสวี่ยหลิงเอ๋อร์ตอบอย่างซื่อตรง "เมื่อครู่ยังอยู่ด้วยกันอยู่เลย"
หวงกุ่นสีหน้าเหยเกเล็กน้อย "พวกเจ้าสองคนไม่กลัวอ๋องจะรู้หรือ?"
เสวี่ยหลิงเอ๋อร์ครุ่นคิด โครงที่นางกับจูเว่ยปกป้องพระชายาอยู่จะมีอะไรผิดเล่า นางยิ้มแล้วกล่าว "อ๋องจะรู้ก็ให้รู้ไปสิ"
"หมูตายไม่กลัวน้ำเดือด!" หวงกุ่นรู้สึกว่า เสวี่ยหลิงเอ๋อร์นับว่าน่ารัก ต้องเป็นจูเว่ยที่จงใจมาว่าวอนเกลี้ยกล่อมนางแน่
"หมูตายไม่อร่อยหรอก อันนี้ยกให้ท่าน!" เสวี่ยหลิงเอ๋อร์ส่งถังหูลู่ให้หวงกุ่นหนึ่งอัน
หวงกุ่นรับถังหูลู่มากัดคำหนึ่ง ลืมไปแล้วว่าตนมาที่นี่เพื่ออะไร ชมขึ้นว่า "โอ้ย เปรี้ยวหวานอร่อยนัก!"
เสวี่ยหลิงเอ๋อร์มองหวงกุ่นกินถังหูลู่ที่เดิมทีเป็นของนาง แล้วเหลือบไปมองพ่อค้าเร่ที่เดินห่างออกไปแล้ว ครุ่นคิดในใจว่า ไม่งั้นสองอันที่เหลือก็ไม่ต้องแบ่งให้เจ้าจูเว่ยน้อยแล้ว ให้นางกับพี่พระชายาคนละอันก็แล้วกัน
แต่เจ้าจูเว่ยน้อยก็ดีกับนางไม่น้อย เสวี่ยหลิงเอ๋อร์มองถังหูลู่ในมือหวงกุ่นแล้วกลืนน้ำลาย
ช่างเถอะ ยังไงก็ยกให้เจ้าจูเว่ยน้อยดีกว่า!
หวงกุ่นจะไปรู้ได้อย่างไรว่า แค่กินถังหูลู่อันเดียว เสวี่ยหลิงเอ๋อร์กลับมีความลังเลใจและขัดแย้งในใจมากมายขนาดนี้