เสวี่ยอี้เฟิงเคารพแม่ทัพหญิงอย่างจั้นหลานเป็นอย่างยิ่ง
เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าแม่ทัพหญิงผู้เลื่องชื่อแห่งแคว้นหนานจิ้นผู้นี้จะงดงามถึงเพียงนี้ ทั้งยังมีบุคลิกที่เหนือสามัญชนทั่วไป
เขาชำเลืองมองรอยแผลเป็นที่หลังมือของจั้นหลาน แล้วจู่ ๆ ก็รู้สึกเจ็บปวดใจ
หญิงสาวผู้หนึ่งสามารถทำเพื่อประเทศชาติและราษฎรได้ถึงเพียงนี้ นับเป็นเรื่องมิใช่เล็กน้อย
ในใจของเสวี่ยอี้เฟิง ความเคารพนับถือก็พลุ่งพล่านขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว
เสวี่ยอี้เฟิงรีบเก็บสายตากลับ มองไปที่ดวงตาของจั้นหลาน "พ่ะย่ะค่ะ พระชายาโปรดกล่าวได้เต็มที่"
สีหน้าของจั้นหลานจริงจังลง "เจ้าน้อย คำขอที่ไม่สมควรนี้คือ โปรดอย่าเพิ่งแก้แค้นผู้ที่หลอกลวงท่าน ข้าก็มีวิธีทำให้เขาชดใช้ค่าเสียหายเอง"
เสวี่ยอี้เฟิงผงกศีรษะ "ขอบพระทัยในน้ำใจของพระชายา ผู้ที่ค้าขายกับข้าต้องได้รับการสั่งสอนจากเทพกูเป็นแน่ ขอยืมคำพูดของแคว้นหนานจิ้นของพวกท่านที่ว่า 'ทำชั่วมากย่อมพบจุดจบเอง' แน่นอนว่าเมื่อพระชายายินดีช่วยเหลือ ข้ารู้สึกขอบคุณเป็นอย่างยิ่ง"
จั้นหลานมองเสวี่ยอี้เฟิง แล้วยิ้มอย่างเปิดเผย "หากเจ้าบ่าวไม่รังเกียจ ท่านกับน้องสาวก็พักที่จวนอ๋องเถิด"
เสวี่ยหลิงเอ๋อร์จับมือพี่ชายไว้ด้วยความตื่นเต้น "พี่ชาย พักที่จวนพระพี่หญิงก่อนเถิดนะ!"
เสวี่ยอี้เฟิงมองสีหน้าตื่นเต้นของน้องสาว ก็ไม่อยากทำให้นางผิดหวัง จึงกล่าว "ขอบพระทัยในน้ำใจของพระชายา"
เขามองไปที่เสวี่ยหลิงเอ๋อร์อีกครั้ง แล้วพูดอย่างจริงจัง "สามวันต่อจากนี้ เจ้าต้องไปกับพี่"