จั้นเสวี่ยโหรวก้าวเดินเข้าไปหาซือจวินทีละก้าว
ซือจวินจ้องมองนางที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จ จั้นเสวี่ยโหรวแม้จะดูซูบซีดลงบ้าง แต่ก็ยังคงงดงามน่าเอ็นดูเช่นเดิม
ซือจวินหวนคิดถึงความดีที่นางเคยมี และนึกถึงภาพที่นางเห็นแก่ตัวและไร้ยางอาย
รวมถึงตอนที่จั้นเสวี่ยโหรวคิดจะหนีจากเขาในยามที่เขาเร่งด่วนต้องการกำลังคนที่สุด
ความรักที่นางเคยมีให้เขากลายเป็นสิ่งไร้ค่า นางเป็นเพียงสตรีที่ร่วมสุขได้แต่ร่วมทุกข์ไม่ได้ ดังนั้นความรักที่ซือจวินมีต่อนางจึงหมดสิ้นลงไปนานแล้ว
ในใจของซือจวิน ผู้ใดไม่ภักดีต่อเขา ผู้นั้นสมควรตาย!
สมควรเป็นเพียงเครื่องมือให้คนใช้เท่านั้น!
ซือจวินเอ่ยเสียงเย็นชา "มิใช่ว่าเจ้าต้องการจดหมายหย่าจากข้าหรอกหรือ หากเจ้ายอมทำภารกิจหนึ่งให้ข้า ข้าก็จะมอบมันให้เจ้า!"
จั้นเสวี่ยโหรวกลบกลื่นความยินดีในใจ นางก้มหน้าลงจ้องมองรองเท้าบูตยาวของซือจวินแล้วตอบ "เพคะฝ่าบาท โปรดบัญชาได้เลย"
ซือจวินลุกขึ้นยืน ลดเสียงลงเล็กน้อย กระซิบข้างหูจั้นเสวี่ยโหรวเพียงไม่กี่คำ จั้นเสวี่ยโหรวเบิกตากว้าง มองซือจวินด้วยความไม่อยากเชื่อ
ซือจวินหยิบจดหมายหย่าฉบับหนึ่งออกจากอก เอ่ยเสียงเย็นชาว่า "จงจำไว้ เจ้าทำภารกิจให้ข้าสำเร็จ ข้าถึงจะมอบจดหมายหย่าให้เจ้า หากเจ้ากล้าคิดหนี วิธีการของข้าเจ้าก็รู้ดี ข้าจะหักขาเจ้าให้จงได้"
สายตาของเขาอาถรรพณ์เยือกเย็น "จั้นเสวี่ยโหรว เจ้ารู้หรือไม่ว่า ในวัดร้างนอกเมือง ทุกวันมีขอทานตัวสกปรกเหม็นคลุ้ง เหาเต็มหัวพักพิงอยู่ หากเจ้าทำภารกิจไม่สำเร็จ ข้าจะส่งเจ้าไปอยู่กับพวกมันด้วยมือของข้าเอง!"