ทูป๋าหงนอนอยู่บนเตียง เอื้อมมือลูบแผลมีดที่กลางอก เลือดหยุดไหลแล้ว แต่รอยแผลเป็นใหญ่คงต้องติดตัวไปตลอด
เขารู้สึกแค้นเคืองใจ พอนึกไปถึงที่แขนของจั้นฮุยก็พลอยได้รับบาดเจ็บเพราะเขา จึงหัวเราะออกมาอย่างเหี้ยมเกรียม
"คนตระกูลจั้น จงรอรับการแก้แค้นของซีหรงเถิด!"
ฮ่องเต้ซีหรงได้ยินว่าทหารหนึ่งแสนนายในศึกแรกตายไปถึงเจ็ดหมื่น ก็โกรธเกรี้ยวขึ้นมาทันที!
ความโกรธแผ่ซ่านไปทั่วกาย เขาผลักหญิงงามข้างกายออกแรงๆ แล้วลุกขึ้นออกคำสั่ง "ให้ทุกกองทัพเตรียมพร้อม รุกรานด่านเฟิงหยูให้ได้ก่อนฟ้ามืด!"
ดวงตาของเขาหรี่ลง คิดในใจว่า ที่แท้แต่แรกสั่งให้ทูป๋าหงเป็นแม่ทัพกองหน้า ก็เพราะรู้ว่าเขาคุ้นเคยกับหนานจิ้น แถมยังติดสินบนขุนนางเลวทรามบางคนของหนานจิ้นไว้ จะได้ประสานงานกันได้ บางทีอาจไม่ต้องเสียทหารแม้แต่นายเดียวก็เอาชนะในศึกแรกได้
คิดไม่ถึงเลยว่าทูป๋าหงจะดื้อรั้นถือดี เห็นแก่เกียรติยศศึก และยังให้อีกฝ่ายสังหารทหารของพวกเขาไปเจ็ดหมื่นคนอย่างง่ายดาย!
ฮ่องเต้ซีหรงดึงกระบี่ที่เอวออกมา แล้วเอ่ยเสียงเย็น "จับทูป๋าหง ฆ่าเสียก่อนออกรบ!"
......
ไม่เหมือนกับความตกต่ำของกองทัพซีหรง กองทัพตระกูลจั้นชนะศึกแรก ทหารมีขวัญกำลังใจเข้มแข็งขึ้นเป็นอย่างมาก
ฝีมือการรบของจั้นฮุยในศึกครั้งนี้โดดเด่นยิ่งนัก
อีกทั้งจั้นหลานเพียงลำพังคนเดียว ก็สามารถตีโต้กองทัพซีหรงถอยร่นได้ เหตุการณ์นี้ กองทัพตระกูลจั้นรู้กันทั่ว
จั้นเป่ยชาง จั้นฮุย จั้นเฟิง และรองแม่ทัพทั้งหลาย ต่างรู้สึกภาคภูมิใจกับชัยชนะในศึกแรก!
จั้นเป่ยชางยิ้มแจ่มใสมองไปทางจั้นหลาน "รุ่นเล็กช่างน่าเกรงขาม! จั้นหลาน จั้นฮุย พวกเจ้าทำคุณงามความดีใหญ่หลวงในวันนี้!"
รองแม่ทัพหลายคนก็ส่งสายตาชื่นชมไปทางจั้นหลาน