นายทัพขนส่งเสบียงคนหนึ่งสีหน้าเคร่งเครียด เข้าไปหาจั้นเป่ยชาง
"แม่ทัพจั้น เสบียงที่พวกเราขนส่งมา ถูกพวกคนเร่ร่อนชิงไปแล้ว!"
"เจ้าว่าอะนะ!" จั้นเป่ยชางได้ยินคำพูดของนายทัพขนส่งเสบียงแล้ว ชกกำปั้นลงบนกำแพงเมือง!
เขตชายแดนของแคว้นหนานจิ้น เดือนที่แล้วเกิดโรคตั๊กแตนระบาด ธัญญาหารทั้งหมดถูกตั๊กแตนกัดกินจนหมดสิ้น ก่อให้เกิดคนเร่ร่อนจำนวนมาก
ทางการก็ไร้กำลังที่จะดูแลคนเร่ร่อนเหล่านี้ พวกเขากินไม่อิ่ม เพื่อความอยู่รอดจึงทำได้ทุกวิถีทาง ครั้งนี้ถึงกับปล้นเสบียงของทางการ!
"แม่ทัพจั้น เสบียงของพวกเราพอให้กินได้เพียง...วันเดียวเท่านั้น!" นายทัพขนส่งเสบียงลดเสียงลง พูดอ้ำอึ้ง
จั้นเป่ยชางเดินก้าวไปก้าวมาอยู่ครู่หนึ่ง จึงสงบลงแล้วกล่าวว่า "รีบรายงานไปยังราชสำนักก่อน ให้จัดหาเสบียงมาเติมเต็มโดยเร็วที่สุด คราวนี้เพิ่มจำนวนคนคุ้มกันเป็นห้าเท่า อีกทั้งไปยืมเสบียงที่เมืองหลินเปียน หากด่านเฟิงหยูรักษาไว้ไม่อยู่ เมืองหลินเปียนหรือแม้แต่แคว้นหนานจิ้นทั้งแคว้นก็ตกอยู่ในอันตราย!
"ขอรับ ท่านแม่ทัพ!"
จั้นหลานอยู่ใต้กำแพงเมือง พอเห็นนายทัพขนส่งเสบียง ก็รีบเข้าไปใกล้และได้ยินบทสนทนาของคนทั้งสอง
จั้นเป่ยชางลดเสียงลงกล่าวว่า "ขวัญกำลังใจทหารจะสั่นคลอนไม่ได้ เจ้าจงทำการอย่างมีสติรู้ผิดชอบ!"
"ขอรับ!" นายทัพขนส่งเสบียงแสร้งทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น ออกจากทางประตูหลังไป
จั้นหลานขมวดคิ้ว เรื่องเสบียงเกิดปัญหาขึ้นดังที่ตนคาดการณ์ไว้จริงๆ
แต่ที่แท้เป็นเพราะคนเร่ร่อนแย่งชิงกันจริงหรือ?