มู่เอ๋อร์ฮั่นไม่กล้าสู้หน้าหัวหน้าเผ่าเซียนผู้โกรธเกรี้ยว เขาอยากตะโกนเสียงดังว่านางคือถูกจั้นหลานบังคับพาตัวมา
แต่เมื่อเขาเห็นผู้ใต้บังคับบัญชาของจั้นหลานยิงธนูแม่นยำไม่พลาดเป้า กำลังพลของหัวหน้าเผ่าเซียนเหลือเพียงไม่กี่สิบนาย เขารู้สึกว่ายามนี้มิใช่เวลาอันเหมาะสมที่จะแสวงหาความช่วยเหลือ
จั้นหลานสีหน้าเรียบเฉย มองเหล่าทหารม้าซีหรงล้มตายทีละคน ๆ ในใจกลับรู้สึกสะใจยิ่งนัก!
ชาวเมืองสือหลี่กว่านับหมื่นคนถูกทหารม้าซีหรงเข่นฆ่าอย่างเหี้ยมโหด ไม่มีผู้ใดรอดชีวิตแม้แต่คนเดียว
เหล่านั้นทารกน้อยที่ตายจากไป พวกเขายังมิทันได้เห็นดวงตะวันอันอบอุ่นสักกี่ครั้ง
เหล่านั้นคนชราวัยชรา พวกเขาก็มิเคยได้สัมผัสแสงสนธยาแสนอบอุ่นอย่างแท้จริง
รวมถึงราษฎรผู้โหยหาชีวิตอันงดงาม ชีวิตอันมีชีวิตชีวาทีละคน ๆ ก็ดับสูญลงเช่นนี้
ในวินาทีแห่งความตาย พวกเขาเห็นคนรักตายจากอย่างโหดร้าย ช่างสิ้นหวังปานใด
พวกเขามิอาจสัมผัสความงดงามของโลกได้อีก บางคนอาจจากไปพร้อมด้วยความอาลัยอาวรณ์
จั้นหลานนึกถึงท่านปู่ของนางอีกครั้ง ร่างของท่านยังอยู่ที่ด่านเฟิงหยู หากท่านรู้ว่ากองทัพตระกูลจั้นรักษาเมืองสือหลี่ไว้ไม่ได้ ท่านจะผิดหวังเพียงใด!
จั้นหลานจะไม่มีวันให้อภัยชาวซีหรง พวกเขาควรต้องชดใช้ในราคาที่เท่าเทียมกัน
หัวหน้าเผ่าเซียนด่าทออย่างโกรธจัด "มู่เอ๋อร์ฮั่น ข้าหัวหน้าเผ่าคำสาปแช่งให้เจ้าตายโหง ตายไปก็ต้องรับโทษทัณฑ์จากเทพเจ้า!"
มู่เอ๋อร์ฮั่นลูกกระเดือกกลอกกลิ้ง สีหน้าวาบหวามเป็นที่สุด แต่กลับเอ่ยคำใดไม่ออก