ยามตะวันลับขอบฟ้า เปลวเพลิงลุกโชน ทอแสงส่องสว่างไปทั่วขอบฟ้า
แก้มของอู๋เหอเอ่อร์ร้อนผ่าวด้วยเปลวไฟ เขาอยู่ภายใต้การอารักขาของทหารม้าซีหรงหลายสิบคน ระส่ำระสายหนีกลับไปยังซีหรง
อู๋เหอเอ่อร์มองเห็นเงาร่างหนึ่งแต่ไกล เขาเห็นอีกฝ่ายสวมเครื่องแบบทหารม้าซีหรง จึงคิดว่าเป็นพวกเดียวกัน
จนกระทั่งเข้าไปใกล้ถึงได้พบว่าอาวุธในมืออีกฝ่ายคือทวนรบ ชายตรงหน้านั้นเขารู้จัก!
แม่ทัพใหญ่แห่งกองทัพตระกูลจั้น จั้นเป่ยชาง!
ในศึกครั้งนั้นเมื่อหลายปีก่อน เขาและอาซื่อหานหนีกลับซีหรงด้วยกัน ในสนามรบเขาเคยได้เห็นแม่ทัพจั้นเป่ยชางผู้นี้มาก่อน
แม้จะไม่เคยประมือกับอีกฝ่าย แต่ก็พอรู้ถึงความสามารถของอีกฝ่ายดี
อู๋เหอเอ่อร์รั้งบังเหียนม้าไว้ ระหว่างพูดคุยกับจั้นเป่ยชางก็ใคร่ครวญหาหนทางหลบหนีอย่างรวดเร็ว
"แม่ทัพจั้น ท่านซื้อตัวมู่เอ๋อร์หงให้ทรยศซีหรงได้อย่างไร?"
จั้นเป่ยชางหัวเราะเย็น "คนเช่นนั้นพวกข้าไม่เห็นต้องซื้อตัว!"
"หัวหน้า พวกเราจัดการเขาแล้วรีบฝ่าวงล้อมออกไปเถิด!" ทหารม้าซีหรงข้างกายอู๋เหอเอ่อร์ร้อนใจหันไปมองทางด้านหลัง
อู๋เหอเอ่อร์รู้สึกกระไร้หลักประกัน ในฐานะแม่ทัพใหญ่แห่งกองทัพตระกูลจั้น จั้นเป่ยชางกลับลงมาสกัดกั้นเขาด้วยตนเอง เรื่องนี้ยิ่งน่าสงสัยมากขึ้นทุกที
จั้นเป่ยชางถือทวนรบควบม้าตรงมา "พวกเจ้าซีหรงเข่นฆ่าราษฎรหนานจิ้นของข้า บัญชีนี้วันนี้เราคิดพร้อมกัน!"
"หัวหน้า ท่านรีบไปเถิด พวกเราขอถ่วงไว้เอง!" ทหารม้าซีหรงรีบห้อมล้อมจั้นเป่ยชางไว้