จากนั้นมู่เอ๋อร์หงก็เห็นทหารกองทัพตระกูลจั้นทั้งหมดไว้ผมลงและสวมหมวกของทหารม้าซีหรง ชั่วขณะนั้นเขาก็แยกไม่ออกแล้วว่าคนเหล่านี้คือทหารกองทัพตระกูลจั้นหรือทหารม้าซีหรงกันแน่!
จั้นหลานคิดจะปลอมตัวเป็นทหารม้าซีหรงบุกเข้าซีหรงงั้นหรือ!
ต่อให้จั้นหลานจะแกร่งเพียงใด ซีหรงยังไงก็ยังมีทหารม้าหนึ่งแสนนาย นางคิดจะใช้คนห้าพันสู้กับกำลังที่มากกว่าถึงขนาดนี้ ช่างกล้าจริงๆ นี่ไม่ใช่ความกล้าแบบธรรมดาเลย!
มู่เอ๋อร์หงเห็นจั้นหลานยังคงจ้องเขาอยู่ เขาก็พูดตะกุกตะกักว่า "แม่ทัพจั้น ต้องการให้ข้าน้อยทำสิ่งใด เชิญท่านกล่าวมาได้เลย..."
"ต้องการแน่นอน!"
จั้นหลานมองมู่เอ๋อร์หงจากด้านบน "พูดมา พวกเจ้าคือทหารม้าซีหรงกำลังเดินทางมาที่ด่านเฟิงหยูอยู่หรือไม่?"
มู่เอ๋อร์หงกลืนน้ำลายอย่างหนัก เขาแสร้งทำเป็นสงบแล้วพูดว่า "ไม่ ไม่มี ข้าศึกษาไม่ทราบเรื่องนี้"
จั้นหลานเลิกคิ้วขึ้นพูดว่า "ย่อมรู้กันดีว่ากองทัพยังไม่เคลื่อนพล เสบียงต้องมาก่อน ข้าน้อยให้คนไปยึดม้าและเสบียงของพวกเจ้ามาแล้ว ของส่งเสบียงมากมายขนาดนั้น ทหารม้าห้าพันของพวกเจ้ากินหมดหรือ?"
สีหน้ามู่เอ๋อร์หงเผยความตกใจออกมา ไม่ใช่ว่าเสบียงจะมาถึงในวันพรุ่งนี้หรือ เหตุใดตอนนี้มาถึงแล้ว!
ในชั่วขณะที่เขาเหม่อลอย นิ้วของมู่เอ๋อร์หงก็เจ็บแปลบขึ้นมาทันใด เท้าของจั้นหลานเหยียบมือเขาลงไปในโคลนอย่างแรง เสียงของนางแฝงไปด้วยความสังหาร "ข้าน้อยไม่มีเวลามาล้อเล่นกับเจ้า หากเจ้าไม่พูดให้ชัดว่าทหารซีหรงจะมาถึงกี่นาย มาถึงเมื่อใด ข้าน้อยมีวิธีทรมานเจ้ามากมาย!"